Krossfarinn

Kominn aftur til Noregs

2008-08-24T13:53:00.003+03:00

Nú er ég búinn með Kaíró, búinn með Fréttablðið og búinn með sýninguna mína. Kominn aftur til Noregs og byrjaður að dansa og var að horfa á Íslendinga tapa úrslitaleiknum á ólympíuleikunum. Svekkjandi að spila illa í úrslitaleik en frábær árangur engu að síður.
Það er skrítið að verða svona æstur yfir handbolta um leið og maður þarf að útskýra reglurnar fyrir öllum í kringum mann. Svo er handbolti líka kvennaíþrótt hér í Noregi svo ekki hjálpar það. Þeir eru svo vitlausir þessir Norðmenn. Handbolti er alveg glataður þangað til kvennaliðið þeirra vinnur gull og þá er hann snilldar íþrótt.

Cairo

2008-06-16T15:55:00.002+03:00

Skolinn er buinn. Eg og skolafelagar minir hafa stadidi i strongu sidustu daga thar sem bekkjabrodir minn, og helsti felagi minn her i Fredrikstad, var rekinn ur skolanum. Long saga og oll hin furdulegasta. Forum ekki nanar ut i thad her.
En eftir allt sem a undan er gengid tharf eg a godu frii ad halda. Thess vegna er eg farinn til Cairo i manud. Kem heim 13. juli. Sjaumst tha.

,,Bangsímon blastaður"

2008-06-05T02:15:00.004+03:00

Á morgunn er frumsýning á Iphigeniu 2.0, fyrsta stóra leikstýrða verkinu mínu í skólanum hér í Fredrikstad. Sjáum hvernig það fer, ætti að verða áhugavert. Ekki það besta sem ég hef gert, en með því betra og mikið hef ég lært af þessu, sem er víst tilgangurinn með skólavist.

Ég vil tileinka frumsýningunni hvítabirninum sem skotinn var í Skagafirði á dögunum. Mér finnst gott að vita að dýr í útrýmingarhættu sem sigrast hefur á öllum líkum og ólíkum, synt yfir reginhöf og hitt á smásker í miðju Atlantshafi, sé boðið velkomið á vort áskæra frón með byssuskoti í bringuna. Ekki laust við að maður skammist sín fyrir landa sína sem eru svo hræddir við bangsann (og úrræðalausir sem er öllu alvarlegra) að þeir skjóta hann. Menn og konur sem sækja sjóinn í hvernig veðri sem er, kaupa upp heilu verslunargöturnar erlendis með peningum sem eru ekki til og standa af sér jarðskjálfta og eldgos, virðast ekki geta haft hemil á sér og séð til hvað hvítabjörninn gerir áður en hann er veginn. Nei, hann var örugglega svangur svo þetta var það eina í stöðunni.
Eitthvað hefur víkingablóðið útþynnst yfir aldirnar...

Iphigenia 2.0

2008-05-31T12:42:00.002+03:00

Mér finnst merkilegt hvað sömu verkin eru sett upp aftur og aftur í leikhúsunum. Þá á ég við klassísk verk sem einhverra hluta vegna verða að vera á fjölunum með reglulegu millibili svo heimurinn gleymi þeim ekki. Shakespeare, Théckov og Ibsen. Þetta er sérstaklega slæmt hérna í Noregi þar sem stóru leikhúsin, með þjóðleikhúsið í broddi fylkingar, sýna ekkert sem ekki hefur sannað sig áður. Á tólf árum hefur þjóðleikhúsið að ég held frumsýnt þrjú ný norsk verk, þar af tvö eftir Jon Fosse sem er einn af stærstu leikritahöfundunum í dag. Ég þakka Guði fyrir að íslensk leikhús séu ekki jafn lokuð lifandi samlöndum sínum.
Þegar leikritara-snillingar koma fram á sjónarsviðið eru þeir oftar en ekki andsvar við ríkjandi stefnu. Þeir koma með nýjar hugmyndir, brjóta upp formið og hundsa reglurnar. Þetta gerist ekki með því að setja Pétur Gaut upp í 32. skiptið. Vissulega getur sýningin verið góðra gjalda verð, en hún verður lítið annað en endurgerð í skemmtanaskyni.

Ástæðan fyrir að þetta er ofarlega í huga mér nú er að bekkurinn minn er að setja upp gríska harmleikinn Iphigena. Reyndar er um nútímaútgáfu að ræða, nýtt verk byggt á upprunalega harmleiknum, og fátt stendur eftir úr 2.500 ára gömlu útgáfunni. Engu að síður þá finnst mér skrítið að gera ekki bara nýtt verk frá grunni og sækja innblástur í gamla verkið. En þá væri þetta líklegast ekki "alvöru harmleikur".

En hverjum er ekki sama. Ég fæ að tæma úr 9 mm púðurskotabyssu í pínulitlu leikhúsi. Við erum að tala um skilgreiningu á HÁVAÐA!

How awkward

2008-05-17T12:46:00.001+03:00

“Connecting a lie to a place that hasn’t happened is a sport fitting for that fat emperor,” the disgruntled policeman says to me as I bleed to death on the sidewalk. I don’t mind that. It’s my own fault. I should never have treated her that way.
I don’t mind that.
But I do mind the red shoe sticking out of his eye. It makes me uneasy, and I don’t want to die uneasy. So I kindly ask him to remove it.
There is no response and at that moment I realize that it is him, not me, that is dying.

How awkward.

After all he was just trying to help. But I guess the emperorr didn’t like being called fat. No one likes to be called fat.
So I pick up my coat and say my good byes to the bartender.
It is when I get out that I meet him. I try to tell him that I never meant to say those things to her and do those things to her. And then I bleed to death and the policeman makes the inappropriate remark that costs him his life. But that had all happened before.
I am stuck in a circle because I lied in a place that had not happened. But one thing is for sure. I am not fat.

Alvarleg slys

2008-05-08T20:53:00.003+03:00

FL Group tapaði 47,8 milljörðum á fyrsta ársfjórðungi þessa árs. Hvernig er hægt að tapa svona miklum peningum? Og ef einhver á svona mikla peninga, af hverju hættir hann ekki að braska og kaupir sér þotu, smókíng og hitabeltiseyju og fer á ball?
,,Það er vegna þess að þetta er þeirra líf, þeirra útrás og þeirra spenna," kunna einhverjir að svara. Geta þeir þá ekki alveg eins spilað Lúdó og lagt undir 5 milljarða í hvert skipti?

Og úr einu yfir í annað. Í dag var gengið gegn slysum á Íslandi til þess að (tekið beint af mbl.is): ,,[...] vekja almenning til umhugsunar hve slys geta haft alvarlegar og víðtækar afleiðingar."
Vá. Það þurfti heila göngu til þess að minna okkur á það. Frábært framtak, en örlítið misheppnað orðalag.

Góðar stundir - ekki svo góðar stundir

2008-05-06T00:42:00.003+03:00

Það er meira hvað maður getur átt margar mömmur allt í einu. En ætli það sé ekki merki um ást þegar nöldrað er í manni þannig að ég get lítið annað en skammast mín fyrir leti mína.
Til að reyna að bæta ykkur þetta upp ætla ég að stikla á stóru og segja frá því sem á daga mína hefur drifið síðustu vikur (og jafnvel mánuði) í ótrúlega sjálfhverfum og leiðinlegum annál:
Ég hitti rosa sæta stelpu og hvarf inn í dularfulla svarthol sambanda.
Ég fór að hætta að nenna að gera það sem kennararnir sögðu mér að gera og fór að ganga miklu betur í skólanum.
Ég kóperaði tússmálverk sem Robert Wilson gerði fyrir skólann og hangir í anddyrinu. Ég setti málverkið mitt yfir hans og enginn tók eftir því í 10 daga. Svo var það rifið niður af stjórn skólans.
Við buðum öllum leiklistanemendum í Noregi í heimsókn og héldum partý og sýndum hvað við vorum að gera og sáum hvað aðrir voru að gera. Við unnum, engin spurning.
Ég sótti um skiptinám í Glasgow.
Ég gerði gjörning um Harry, barþjóninn á fínasta barnum í bænum. Hann er frá Singapúr og hefur verið barþjónn í 22 ár. Gjörningnum var almennt vel tekið, nema hvað kennarinn reif blaðsíðuna sem hann hélt á í búta á meðan hann horfði til skiptis á mig og gólfið.
Ég fór til Berlínar og uppgötvaði að heimurinn er ekki horfinn, hann sést bara ekki frá Fredrikstad. Þar uppgötvaði ég líka að sálfræði-drama-leikhús er dautt. Einhver þarf að segja Íslendingum það, Jón Páll þarf aðstoð.
Ég skreið aftur upp úr svartholinu.
Nú erum við að vinna grískan harmleik, mér til mikils ama. Þrátt fyrir að um poppaða nútímavæðingu sé að ræða þá hef ég mínar efasemdir. Er ekki búið að segja þessar sögur nógu oft? En ég hef fulla trú á leikstjóranum þannig að þetta gæti orðið eitthvað gott. Frumsýnt 7. júní, áhugasamir velkomnir.
Er að ákveða hvert á að fara í mánuð er skólanum líkur um miðjan júní. Einhverjar uppástungur?
Já, og kötturinn sem var alltaf í íbúðinni minni dó. Nágrannarnir kvörtuðu (eins og norsurum er tamt) og leigusalinn (hann átti köttinn) lét svæfa hann. Köttinn, ekki nágrannann.

Ég vona að þetta svali forvitni ykkar, kannski að næsta pistils verði ekki jafn lengi að bíða og þessa og kannski að hann verði ögn meira spennandi.

Þangað til, góðar stundir.

Bælið Fredrikstad

2008-04-01T22:43:00.002+03:00

Ég var að komast að því að miðað við íbúafjölda hefur Fredrikstad hæst hlutfall dópista og atvinnuleysingja. Sem sagt: Rassgat alheimsins.

Inntökupróf

2008-03-27T02:30:00.003+02:00

Nú standa yfir inntökupróf í leiklistadeild Listaháskóla Íslands. Mikið er ég feginn að vera ekki í þeim sporum að láta dæma mig af þremur einstaklingum sem ég þekki ekki neitt en hafa samt allt um framtíð mína að segja.
All var þá er þrennt var fyrir mig svo þeir sem nú skjálfa á beinunum og bíða næsta þreps prófanna eiga alla mína samúð.

Gangi ykkur öllum vel, en vinum mínum betur.

Tíbet og Kína

2008-03-19T21:28:00.002+02:00

Nú eru óeirðir í Tíbet og tíbetskir andófsmenn á hestbaki þeysa um gresjur og stræti og draga tíbetska fánann að húni hvar sem hægt er að koma honum upp fyrir tvo metrana. Dalai Lama biður sitt fólk um að róa sig á meðan kínversk stjórnvöld segja hann standa að baki skarkalanum.
Tíbet hefur verið partur af Kínaverska lýðveldinu síðan 1949, að mig minnir. Síðan þá hefur barátta þjóðarinnar fyrir auknu frelsi og varðveislu menningar sinnar orðið að einhverskonar holdgervingu baráttu litla mannsins við stóra vonda kommúnistann, enda illa farið með þjóðina. En vandamálið er að staðan er ekki svo svart hvít.
Áður en Mao skipaði svo fyrir að Tíbet skyldi "frelsað" réðu munkaklaustrin ríkjum. Veldi þeirra má líkja við veldi evrópskra konunga og lénsherra á miðöldum (feudalism, þýðing óskast). Klaustrin og þeir sem tilheyrðu þeim höfðu einkarétt á menntun og þekkingu. Klaustrin áttu allt land og þurftu lénsbændur að borga dýra leigu. Þegar Kínverjarnir komu má því segja að þjóðin hafi skipt einum einræðisherranum út fyrir annan.
Kínverjar eru engir englar, en það er eins og enn leifi af gömlu Austur-Vestur grýlunni í viðhorfum okkar. Kommúnistarnir eru illir og stunda mannréttindabrot eins og við stundum fiskveiðar. Það er satt því það kemur fram í fjölmiðlum. Í sjónvarpsfréttum áðan var talað um Kína og mannréttindabrot þeirra. Talað var um aftökur, pyntingar og réttarkerfi í molum. Ekki var talað um aftökur, pyntingar og réttarkerfi sem oft hefur brugðist í frétt (sem flutt var sama kvöld) um árangur, eða skort á árangri, Bandaríkjanna í Írak.
Heimurinn er ekki svart-hvítur en það er auðvelt að draga úr litunum þangað til ekkert stendur eftir nema gott og vont, hægri og vinstri. Það er svo miklu þægilegra, sérstaklega þegar aðrir sjá um að gera það fyrir mann. Verst er að litirnir koma alltaf upp á yfirborðið aftur.
Ætli Kínverjar fari ekki að kalla tíbetska andófsmenn hryðjuverkamenn innan tíðar...

Rikasti madur i heimi

2008-03-06T11:00:00.004+02:00

Hann Warren Buffett er rikasti madur i heimi samkvæmt Forbes. Ef hann gengi fram hja ther a Laugaveginum myndir thu halda ad hann ætti 62 milljarda dala?

Afsakið! Afsakið!

2008-03-02T20:35:00.004+02:00

Ég gerði mér ekki grein fyrir því að einhver væri virkilega að lesa bloggið mitt. En ég er hér til að þjóna svo gjörið svo vel:

Stundum er maður heppinn, og stundum er maður óheppinn. Síðasta föstudag var ég óheppinn. Eftir mikið streð og endalausa forritun var komið að því að ég og Ingo bekkjafélagi minn sýndum afrakstur námskeiðs þar sem okkur var kennt að mynda, klippa og notast við myndvarpa og sjónvörp á sviði. Þar sem ég hef allt of hátt sjálfsálit og óhóflega mikinn metnað (eins og Ingo) ákváðum við að hnýta bagga okkar ekki sömu hnútum og samferðamenn okkar. Þess í stað notuðum við franska rennilása. Afskaplega þægilegt en mjög óáreiðanlegt.
Við ákváðum að setja mig á svið, hafa tvo skjái sitt hvorum megin við mig þar sem "live-feed" af mér væri í gangi þar sem bætt væri á mig vængjum og ég settur í mismunandi bakgrunn. Svo ætluðum við að taka upp "live-feed" og spila það í hringi svo allt í einu væri ég að gera eitthvað allt annað en myndirnar og svo framvegis (ég um mig frá mér til mín). Ég lék þrjá mismunandi persónur og allt eftir því hvernið ég snéri þá snéri bara ein mynd (eða ég sjálfur) fram í áhorfendasalinn. Ingo ætlaði að skratza hljóðið og myndina og leika sér með tæknina fram og til baka. Hljómar flókið, enda er það það.
Til að setja á mig vængi þarf mikla forritun og þar sem tæknihlið skólans er í öruggum höndum pönk-rokkarans/alkahólistans/útigangsmannsins/sjónræns listamannsins Ulf, var það hægara sagt en gert. Forritið sem við notuðum var bara til í endanlegri útgáfu á einni bilaðri tölvu, svo við notuðum prufu-útgáfu sem ekki var hægt að vista í.

Tölvan fraus í sjötta skiptið fimm mínútum fyrir sýninguna. Í hvert skipti misstum við alla forritunina, sem tók um 2-3 tíma að framkvæma. Allt sem eftir stóð var ég í hvítum leðurjakka og eitt sjónvarp með talandi merði.
En sýningin heldur áfram svo ég fór á svið og framkvæmdi performanse sem kallaðist ,,Minning um performance" og var honum almennt vel tekið.
Ég er hinsvegar ennþá í sárum því þarna tel ég eina tækifæri mitt að leika vængjaðan prins í hvítum leðurjakka, hvítum buxum og hvítum leðurskóm hafi horfið á vit fortíðarinnar. En í staðinn fékk ég einn innilegasta hlátur lífs míns þegar ég sá svipinn á Ingo þegar tölvan fraus.

Hvað er betra en að dansa...?

2008-02-14T10:28:00.004+02:00

Mig langar að setja inn bút af mati danskennara míns á danshæfileikum og horfum mínum. Hafa ber í huga að þessi yndislega manneskja hefur meðal annar unnið sér það til frægðar að lesa upp sjálfs-kynlígfssögur í útvarpi og víðsvegar á netinu.

Tryggvi is gifted with a wonderfully muscularly slender, yet supple and fairly flexible body, [...] (skyldi hún búa til kynlífssögu um mig og setja á netið?)
Being challenged with even the simplest steps, eventually he should be encouraged to move large, as his bodyframe suggests. (Ég er "dansialy challanged") He shows tenacity and an ability to take risks and handle pressure, however, he might ease a bit off on the "fast judgement about how successful" the achievement is: There is an impatience in wanting to perform he needs to temper a bit. [...] (þið getið ekki ímyndað ykkur hvað er pirrandi að vera eini nemandinn með enga danskunnáttu í bekk fullum af dönsurum) He appears to be interested in moving, however it is not possible to perceive, at this point, whether he enjoys it as well (hver hefur ekki gaman af nútímadansi?!!? Gefðu mér bolta og ég skal sýna þér hvort ég hafi gaman af því að hreyfa mig)...

Humm...

2008-02-06T00:34:00.000+02:00

"Spaugstofan gerði grín að borgarstjóranum. Honum fannst ómaklega að sér vegið."
Tvennt er undarlegt í þessu samhengi. Að Spaugstofan hafi gert eitthvað sem orkaði tvímælis, og að maður í borgarstjórastól hafi ekki búist við því að gert yrði grín að sér.
Við Íslendingar þykjumst vera heimsborgarar en erum lítið annað en örsmáborgarar.

Snjóbretti

2008-01-28T22:56:00.000+02:00

Síðustu helgi fór ég á bretti. Tók ferjuna yfir Óslófjörðinn og keyrði til Kongsberg. Skíðasvæðið þar er eins og Bláfjöll nema með fullt af trjám og auðvitað fullt af Norðmönnum. Ef einhver veltir því fyrir sér hvað það þýðir þá er svarið að þegar maður kemur upp á topp fjallsins sér maður fólk sem búið er að safna ssman spreki og kveikja eld til að hita "laps-" kássuna sína. Svo eru líka allir á gönguskíðum að "telemarkst" niður brekkurnar. Þeir skella 3 ára kornabörnum hiklaust á gönguskíðin og ýta þeim niður brekkurnar.
Þrátt fyrir ýmiss minniháttar meiðsli var svo gaman að nú er búið að skipuleggja brettaferð til Slóveníu í páskafríinu.
Og, nei. Myndin er ekki af mér.

Aftur af stad

2008-01-16T18:25:00.000+02:00

Nu er eg kominn aftur til Fredrikstad eftir jolafriid. Audvitad var gott ad koma heim, hlusta a falskasta prest sogunnar, borda yfir sig og spila tolvuleiki vid brodir minn. Eg get tho ekki neitad thvo ad thad er gott ad vera kominn aftur i skolann og fara ad gera eitthvad.

Eitt af t6hvi fyrsta sem vid gerdum var ad ,,drifta" en svo kolludu situationalistar sidusta aldar thad ad vafra um borgir an thess ad hafa afangastad. Thad skiladui mer dukkuleikhusi fra 3 ara stelpu, biladri ferju og glerfinum tomum og oupplystum bar a efstu hæd Radison SAS hotelsins her i bæ. Eg mæli med thessu nema ekki gera thad i januar a midvikudegi i roki og rigningu. Eg held ad situationistarnir hafi heldur haft Paris ad sumarlagi i huga.

Heimkoma

2007-12-13T12:01:00.001+02:00

Ég kem heim í kærkomið jólafrí 18 desember.
Sjáumst þá.

Samar og andarnir þeirra

2007-12-09T12:45:00.001+02:00

Ég hitti Sama í gær sem vinnur við það að joika. Að joika er að syngja sama-lög sem byggjast upp á nótum og hljóðum en fáum orðum. Hann joikaði fyrir mig og það er ótrúlegt hversu dáleiðandi þessi tónlist er.
Hann sagði mér líka frá andatrú Sama og að hann legði stund á hana af miklum krafti. Svo gerði hann sérstakt joik yfir mér til að komast að því hvaða dýra-andar byggju í mér. Hann sagði mér að í mér byggi andi úlfsins (auðvitað) og annar minna áberandi andi dýrsins wolverine (veit ekki hvað það er á íslensku). Ég er sem sagt mest töff í heimi.

Lafði Lúna

2007-11-30T01:12:00.000+02:00

Jæja, þá er inngangurinn að jólasögunni minni kominn á netið. Þið finnið söguna á

www.lafdiluna.blogspot.com

Sagan sjálf hefst svo 1. desember.

1...2...3...

2007-11-26T21:07:00.000+02:00

Það lifðu fleiri mannverur á jörðinni á 20. öldinni en á öllum öðrum öldum samanlagt. Við erum fjölmennari en fortíðin okkar.
Við höfum unnið... eða tapað.

Loforð

2007-11-22T22:20:00.000+02:00

Ég ætla að setja pressu á sjálfan mig og lofa hér með að skrifa framhaldssögu á bloggið mitt. Jóladagatal sem birtast mun í, já mikið rétt, 24 pörtum. Einn á dag fram á aðfangadag.
Nú er að sjá hvort ég nái að standa við stóru orðin...

Herbert í REM?

2007-11-17T12:20:00.000+02:00

Ég vissi ekki að Herbert Guðmundsson væri í REM. Er þetta ekki hann lengst til vinstri. Skildu þeir spila Can't Walk Away á hugsanlegum tónleikum á Íslandi næsta sumar?

Óþægilegur en augljós sannleikur

2007-11-17T11:55:00.000+02:00

Þar sem við erum að gera verkefni með umhverfisástandið sem útgangspunkt settumst við bekkurinn niður í gær og horfðum á The Inconvenient truth. Al Gore fer þar mikinn til að bjarga plánetunni með staðreyndum í bland við tilfinningavellu.
Maður verður að virða manninn fyrir framtakið. Hann er augljóslega afskaplega klár því hann tekur allt það sem virkað hefur í Ameríku, píanótónlist undir myndum af fallegri náttúru, búgarðinn heima, amerísku gildin, og snýr þeim við og ræðst á þá sem hafa notað þessa tækni svo lengi. Hún er einfaldlega frábær áróðursmynd um mikilvægt málefni.

Fyrir þá sem búa hérna megin Atlantshafsins kemur fátt á óvart í myndinni og þegar hann telur upp sem helstu afrek hins vestræna heim að hafa komist til tunglsins ásamt því að hafa sigrað kommúnismann þá er ekki laust við að maður brosi út í annað.
Svo er myndin víst orðin úreld. Einhverjar staðreyndir hafa verið leiðréttar svo til dæmis í Bretlandi má ekki sýna hana í skólum án þess að minnast á þessar breytingar áður en myndin er sýnd.

Nóg um það. Það eina sem ég gat hugsað um eftir að hafa horft á myndina, skoðaða fjöldann allan af gögnum á netinu, rætt þessi mál fram og til baka í viku, er hvernig geta Húsvíkingar varið þá skammsýni sína og eigingirni að vilja fá álver?

Vont-gott eða gott-vont

2007-11-14T10:26:00.000+02:00

Ég fór í bíó á sunnudagskvöldið og sá Superbad. Það var upplifun. Ég er enn að melta með mér hvort þessi mynd sé frábær eða ömurleg. Hallast frekar að fyrri kostinum. Hún er svo röng, svo pólitísk röng að það er gull fallegt. Hetjurnar eru einhverjar mestu andhetjur sem ég hef séð á hvíta tjaldinu og þegar helmingur myndarinnar er liðinn spyr maður sig af hverju maður haldi með þessum sauðum, maður veit að þeir eru aðal hetjurnar en af hverju?
Sjón er sögu ríkari. Get mælt með þessari mynd fyrir þá sem hafa gaman að því að spyrja sig í bíó: Hvað er að gerast?

Annars vorum við í skólanum að byrja á síðasta verkefni okkar fyrir jól. Devised verkefni um umhverfismál. Anders bekkjafélagi minn lét okkur vita af skemmtilegri staðreynd. Norðmenn eyða nægilega miklum pening í helgarfylleríið sitt til að fæða sex milljónir manna yfir helgina.

Þorgrímur nokkur Þráinsson

2007-11-09T10:07:00.000+02:00

Maðurinn skrifaði furðulegustu unglingabækur síns tíma. Hann er krossfari reykingalögreglunnar. Hann er smjör-pungur hinn mesti og nú hefur hann gefið út einhverja mögnuðustu bók sem komið hefur út á íslenskri tungu. Ég hef reyndar ekki lesið hana en hvernig getur hún verið annað en epískt meistaraverk. Smellið á myndina til að fá að vita meira:

Bókin ætti reyndar að heita: Hvernig Þorgrímur Þráinnson myndi gera konuna þína himingjusama. Frétti af því að hann hefði lesið upp úr bókinni á konukvöldi Blómavals. Veit ekki hvernig það hvetur karlmenn til að kaupa bókina, karlmenn sem eru ekki á konukvöldinu en það stendur einmitt á kápu bókarinnar að hún sé eingöngu fyrir karlmenn.

En hverju sem því líður langar mig að enda þennan póst á sömu tilvitnun og Þorgrímur opnar bók sína með:

You may say I’m a dreamer, but I’m not the only one. ~ John Lennon

Radiohead

2007-11-08T20:08:00.001+02:00

Halaði niður nýjustu Radiohead plötunni. Það er hægt að gera fríkeypis á www.radiohead.com, það er að segja maður borgar það sem maður vill fyrir plötuna.
Vissulega gamlar fréttir en mikil snilld engu að síður. Sérstaklega þar sem ég las að meðlimir Radiohead væru búnir að græða miklu meira á þessu fyrirkomulagi en ef þeir hefðu selt plötuna í búð gegnum útgáfufyrirtæki.

Ég borgaði 5 pund fyri hana. Hún er vel 5 punda virði. Áfram Radiohead.

Norsarar

2007-11-05T22:28:00.000+02:00

Nú ætla ég að segja eitthvað gott um Norsara. Þeir stoppa alltaf, og þá meina ég alltaf og þó svo þeir þurfi að negla niður og rífa upp malbikið, við gangbrautir. Sé maður í námd við eina slíka munu þeir stoppa.

Annars átti ég frábæran sunnudag í Ósló. Var farinn að halda að allt fólk á mínum aldri værið dáið vegna gróðurhúsaáhrifa en komst að því að þar er bara flutt frá Fredrisktad til Ósló. Eyddi sunnudeginum á Havaí kaffihúsi að spjalla við sænska og norska leiklistanema úr ríkisskólunum. Sá svo sýningu hjá fjórum strákum sem útskrifuðust úr skólanum mínum fyrir nokkrum árum. Frábær sýning.

Gluggaði einnig í bók eftir leikskáldið og leikstjórann David Mamet. Hann hatar method acting og líka leiklistaskóla. Það er margt sem hann hefur til síns máls, en skrif hans eru samt svolítið niðurdrepandi því þau má skilja sem svo að annað hvort sé maður góður leikari eða ekki. Maður geti lítið þjálfað það og ég held að flestir verði að vera ósammála þeirri staðhæfingu. Opnaði samt augu mín hressilega fyrir því að method acting er enginn heilagur sannleikur og hin eina rétta aðferð. Sem betur fer því það er lítil sem engin áhersla á method í skólanum mínum.

Gjörningur fyrir hinn en ekki þennan

2007-11-04T03:21:00.000+02:00

Síðastliðnar tvær vikur hafa ég og bekkjafélagar mínir verið í gjörningakúrs (performance art). Afskaplega fróðlegt og nauðsynlegt því bekkjafélagar mínir hafa algjörlega sprungið út. Ég var farinn að spyrja mig hvernig sum þeirra hefðu komist inn í skólann en þeim spurningum var öllum svarað núna á föstudaginn er við sýndum afraksturinn. En ef einhver hefur efast um af hverju ég komst inn í skólann er þeirri spurningu hins vegar enn ósvarað.

Við unnum í fjórum hópum. Einum þriggja manna, einum dúett og tveimur einstaklingsverkefnum. Ég vann einn. Þar sem ég hafði lofað sjálfum mér að gera gjörning á "Degi hinna dauðu," (sem er suður-amerísk hátíð til heiður hinum látnu) um hann Benna lenti ég í því að þurfa að gera tvo gjörninga núna á föstudaginn. Í hafði engan tíma í það og í stað þess að gera tvo lélega gjörninga, einn í kúrsinum og annan á eigin vegum, ákvað ég að steyta þeim saman í einn gjörning. Það var ekki góð ákvörðun því þeir pössuðu engan veginn saman.

Á fimmtudaginn sýndi ég bekkjafélögum mínum og kennaranum (sem líka er skólastjórinn) afraksturinn og í sem stystu máli var ég krossfestur. Ástæðurnar eru ýmsar en fyrst og fremst að maður hefði þurft að þekkja Benna til að skilja gjörninginn. Úr varð að ég hafði hálfan sólahring til að búa til nýtt verk.

Ég endaði á því að tala á sviði í 20 mínútur, sem er ekki alveg það sem er ætlast til af manni í skóal sem kennir "líkamlega leiklist." Ég fékk ekki góða dóma frá kennurunum. Aftur á móti grét helmingurinn af áhorfendunum og margir komu og föðmuðu mig eftir á. Þannig að ég tók við skömmunum frá kennurunum með bros á vör hugsandi ég hvað leiklist er ótrúlega margþætt og hvernig hún getur höfðað mismunandi til fólks. Ég veit að ég gerði eitthvað sem leiklistalega var prump, en á einhverskonar mannlegum grundvelli náði virkilega til þeirra sem þurftu á því að halda.

Ég er ánægur með það og á meðan fólk faðmar mig grátandi þá getur lista-elítan og prófessorarnir átt sig.

Drauma-dagbókin

2007-10-28T12:02:00.000+02:00

Nú held ég draumadagbók í tengslum við gjörninga-kúrs sem ég er í. Mig hefur alltaf dreymt mikið og furðulega svo það er forvitnilegt að skrifa allt niður eða taka upp. Ýmislegt áhugavert er að koma í ljós.
Maður á víst að fara út í smáatriði þegar maður heldur drauma dagbók en þar sem draumarnir mínir eru með svo flóknum söguþræði og uppfullir af táknfræði reynist það mér ómögulegt að skrá þau öll niður. Það er líka mjög erfitt að skrifa niður hálfgerðar ör-sögur með engum línulegum söguþræði, engri lógík og engri eiginlegri uppbyggingu. En ég reyni og ég reyni mikið, því mig dreymir yfirleitt tvo til þrjá drauma hverja nótt. Mig langar að deila einum draumnum með ykkur, einum sem var afskaplega skýr og táknrænn á sinn Disney-hátt:

Ég var lítill strákur að veiða í Þingvallavatni. Ég stóð við vatnsbakkann neðan við gamla bústað afa míns, bústað sem hann er nú búinn að selja. Það var kalt og blautt, eins og svo oft, en ég lét það ekki á mig fá. Ég stóð þarna í drykklanga stund þangað til ég fékk loks fisk. Þegar hann var kominn á land sá ég að hann var bæði stór og myndarlegur, og í raun mun stærri fiskur en ég fékk nokkurn tímann úr Þingvallavatni.
Þegar ég var búinn að losa fiskinn af önglinum og rota hann kastaði ég aftur út. Fljótlega beit annar fiskur á en á meðan ég dró þennan að landi sá ég hræ og beinagrindur gamalla fiska fljóta hjá, falla til botns og hverfa. Þegar ég landaði fiskinum sem bitið hafði á var hann mun minni en sá fyrri, hálfgerður tittur. Ég var vonsvikinn og leit á pabba sem hafði nálgast mig á meðan ég dró að landi. Ég sagði við hann: "Þessi er miklu minni en sá sem ég fékk áðan."
Hann leit á mig til baka og sagði brosandi: "Nei Tryggvi minn. Fiskurinn er ekki minni. Það ert þú sem hefur stækkað og ert nú orðinn fullorðinn."

www.ffk-wilkinson.com

2007-10-17T00:10:00.000+03:00

Þetta er það sjúklegasta sem ég hef séð lengi!

www.ffk-wilkinson.com

Penis envy and castration complex, here we come!

Hvað og hver er svalur?

2007-10-12T11:36:00.000+03:00

Hvað gerir fólk svalt og hvernig á að vera svalur?

Nú vil ég að allir, ef einhverjir eru, sem lesa þetta blogg commenti og bendi mér á svala Íslendinga fyrr og síðar, endilega með rökstuðningi. Ekki fólk sem hefur gert eitthvað svalt heldur fólk sem er svalt, svona eins og Vigdís Finnbogadóttir.
Svalar íslenskar konur óskast sérstaklega.

"Method-acting"

2007-10-11T00:33:00.000+03:00

Stanislavsky kenndi fólki að hætta að leika og vera, Stella Adler sagði fólki að method leika, sem er ennþá meira að vera.

Hvernig skyldi gaurinn sem lék Svamp Sveinsson hafa methodast inn í hlutverkið og verið..?

Af karlmennsku og friðarsúlum

2007-10-09T10:53:00.000+03:00

Ég er í fríi núna í skólanum. Það er svokölluð heimavika og þá fara allir heim til sín að kyssa og kjamsa fjölskylduna. Það er að segja allir nema við villuráfandi sauðirnir sem hafa ekki efni á að fara heim eða eiga ekkert annað heimili.
En við nýtum tímann vel. Ég hef til dæmis aldrei upplifað aðra eins karlmennsku og í gærmorgunn þegar ég og Ingo, hinn snoðaði bóhemistinn, settum upp lítinn lyftingasal í kjallara skólans. Lítið ljós, stór tæki og engar leiðbeiningar. Nú auglýsi ég einungis eftir gömlum plaggötum af Jóni Páli eða Rambó til að setja upp á veggina.
Mér fannst þessi gjörningur okkar skemmtilegur og í fúlustu alvöru þá fann ég fyrir einhverskonar karlmennskuelementi. Málið er hinsvegar að ég gat ekki notið þess almennilega. Skólastýran okkar er mikill femínisti og í hverri viku lætur hún okkur lesa eina fræðigrein og svo er fyrirlestur/umræðutími. Umræðuefnið er alltaf femínismi út frá hinum og þessum, Freud, Foucault og fleiri góðum félögum þeirra. Allt saman voða áhugavert og uppfræðandi en þegar maður sér hversu mikið af hlutverkaskiptingu kynjanna, og þá er ég ekki að tala um þú heima ég vinna, er heimskuleg. Ég vil ekki vita það. Ég vil bara halda áfram í minni blindni og algleymi að vera maskúlinisti. Ég vil vera karlmaður sem finnst voða gaman að vera karlmaður sem er öðruvísi en að vera kvenmaður, en finnsat allt í lagi að kvenmenn séu eins og þeir vilji.

Vígsla friðarsúlunnar fer fram í Viðey í dag. Í beinu framhaldi að femínista-umræðunni mætti færa rök fyrir því að Ono sé að reysa fallusartákn fyrir fallinn eiginmann sinn. Eins konar friðar-fallus.
Ég vildi óska þess að ég gæti orðið vitni að athöfninni. Það er nefnilega eitthvað við það þegar fræga og ríka fólkið gerir eitthvað ótrúlega heimskulegt að vel hugsuðu ráði...

Ósló - borg ljósanna

2007-10-01T20:58:00.000+03:00

Ég eyddi helginni í Ósló. Það voru mikil viðbrigði að koma úr sveitasælunni í Fredrikstad og í stórborgina Ósló. Fredrikstad er nefnilega eins og Keflavík. Allir sem eitthvað er varið í flytja burtu um leið og þeir hafa aldur, ráð og rænu til. Hér eru eintómir hnakkar og auðvitað Eiríkur Hauks. Þess vegna leið mér eins og sveitapilt í sinni fyrstu Reykjavíkurferð árið 1948. Það var allt svo stórt, það voru ljós og það var fólk, fullt af fólki og flest þeirra var ekki með aflitað hár.

Ég sá tvær leiksýningar í Ósló, eina góða og eina slæma. Sú verri innihélt allt sem ég hata í leikhúsi. Karl í kjól, konu að leika karl, leikara að gera eitthvað sem er augljóslega ekki neitt (í þessu tilvika að sópa sömu stráhrúgunni fram og til baka og þegar það gekk ekki lengur fór leikarinn að sópa heyið ofanaf bagga?!!?), og leikara að leika það að þeir syngi illa.
Það er sama með þetta tiltekna verk og svo margt annað. Til dæmis Kók Zero auglýsingaherferðina, Cat-woman bíómyndina og nafnabreytingu N1. Í gegnum hversu marga þurfti hugmyndin að fara áður en hún varð að raunveruleika? Var enginn sem hafði hugrekki og gáfur til að segja: Afsakið strákar, hlustið aðeins á mig stelpur, ég var að velta fyrir mér, hérna, ég veit ekki alveg hvernig ég á að segja þetta, en, þetta er ömurleg hugmynd.
Ég get svo sem skilið að eitthvað heimskulegt komist á svið, smekkur manna er misjafn. En hver er afsökun N1? Hugmyndin hefur þurft að fara þessa leið: starfsmaður auglýsingastofu- millistjórnandi - yfirmaður - eigandi - markaðsstjóri Esso - framkvæmdastjóri - stjórn - eigendur - N1.
Það er til svo mikið af fólki með slæman smekk. Enn ein vitleysan.

Hvers ég sakna...

2007-09-26T21:22:00.000+03:00

Ég sakna ekki margs frá Íslandi. Auðvitað vina og fjölskyldunnar, en ég veit að þau verða öll á sínum stað er ég kem heim.
Nei, ég sakna heitu pottanna. Hvað á maður að gera þegar maður er stífur og stressaður? Fara í heita pottinn. Hvað gerir maður í þynnkunni? Fer í heita pottinn. Hvað gerir maður þegar maður þegar ég og Torfi bróðir þurfum að ræða málin? Mikið rétt, við förum í heita pottinn.
Norsarar eru ekki með neina heita potta. Þeir eiga bara olíu en ekkert heitt vatn.

Þegar lífið er svo gott við mann

2007-09-22T18:05:00.001+03:00

Þessi færsla er fyrir Kolla og aðra einlæga aðdáendur Anchorman.

Stundum leifir lífið manni að upplifa augnabliks alsælu. Í einfeldni minni upplifði ég slíkt augnablik í vikunni, reyndar sama kvöld og ég hitti Erík Hauksson. Þá átti ég í hróka samræðum við bekkjasystur mína og sagði í fullu samhengi við það sem á undan hafði gengið: "When in Rome..."
Hún horfði á mig með stóru augunum sínum, dró annað þeirra í pung, leit í kringum sig og aftur til mín, beið eins og ég væri að taka áherslupásu og svaraði svo í fullri einlægði: "When?"
Þeir sem ekki hafa séð Anchorman skilja án efa ekki gleði mína en aðrir ættu að skilja fyllilega af hverju ég hoppaði um hlæjandi eins og smástelpa. "When in Rome?" í meiningunni hvenær í Róm? var svar hennar við óvæntum viðbrögðum mínum og ekki minnkaði gleði mín við það.
Ég beið bara eftir því að hún tæki upp jassflautuna.

Fyrir þá sem ekki vita er orðatiltækið svona: "When in Rome do as the Romans do," í merkingunni að haga sér eins og aðstæður og siðir segja til um. Oftast er átt við að haga sér í samræmi við menningu staðarins sem svalið er á.

Hann er einn af þessum stóru...

2007-09-20T00:32:00.000+03:00

Þar kom að því. Ég veit ekki hvort fólk gerir sér almennt grein fyrir heimsborgarbrag Fredrikstad. Hér býr til dæmis ekki ómerkari maður en Eiríkur Hauksson, stórsöngvari og evróvisjón-fari. Og auðvitað þefum við Íslendingarnir hvorn annan uppi eins og kanínur á fengitíma.
Þarna stóðum við Árni nýkomnir út af einni jafn leiðinlegustu leiksýningu allra tíma. Skyndilega sé ég rauðan makka út undan mér, rauðan makka sem ég kannast við. Áður en heilinn náði að bregðast við var ég búinn að kalla: "Er þetta ekki Eiríkur Hauksson?" Og viti menn, þarna var hann. Lifandi goðsögn.
Við áttum gott spjall sem endaði á því að hann sagði að ég yrði að fletta honum upp í símaskránni og við myndum fá okkur bjór við tækifæri, helst eftir sýningu í skólanum.

Í lófa mínum les ég að
lífið geti kennt mér að
ég fæ (ætti ekki að vera fái í staðinn?) aldrei nóg
af Eiríki Haukssyni.

2007-09-14T14:39:00.000+03:00

Í eitt af þeim fjölmörgu skiptum sem ég og Hjalti frændi gistum hjá ömmu Ernu gekk okkur illa að sofna. Í barnslegu sakleysi okkar var Hjalti sendur út af örkinni til að fá ráð hjá ömmu og svar við spurningunni: Af hverju getum við ekki sofnað?
Hjalti kom aftur með svarið: "Við eigum að hætta að tala og hlæja svona mikið og þá sofnum við." Þetta fannst okkur tóm vitleysa.
Nú er amma Erna sofnuð og hlær víst ekki meira í þessu lífi, þó svo hún sé örugglega hlæjandi hvar sem hún er niðurkomin núna. Hún lést eftir langvarandi veikindi í vikunni og fær nú loksins sálarró eftir langa baráttu við Alzheimer.

Leti dagsins i dag

2007-09-12T18:30:00.000+03:00

Lengst-til-vinstri-flokkurinn i Noregi, sem tapadi i nyyfirstodnum sveitastjornakosningum, vildi sex tima vinnudag fyrir alla. Leti, hugsadi eg tho svo ad hugmyndin um styttri vinnudag vaeri vissulega heillandi.

Skyldu their sem unnu fjortan tima a dag i kolanamum fyrir hundrad og fimmtiu arum lita a atta tima vinnudag med matarhlei sem leti?

Thad er akvedin utopia ad enginn thurfi ad vinna, eda i versta falli ad vinna mjog litid. En skyldi folki ekki fara ad leidast fljotlega? Thad vaeri haegt ad skapa list en thad eru ekki allir listraenir og morgum finnst thad hundleidinlegt. Thad vaeri haegt ad nota timann i ahugamalin, en thegar thau endast allan daginn haetta thau ad vera eiginleg ahugamal. Ekki nenni eg ad veida allan daginn alla daga.

Svo eru thad their/thaer sem eru svo heppnir (og snjallir)/heppnar (snjallar) ad ahugamalid er lika vinnan og ofugt.

Grillpartý

2007-09-04T21:53:00.000+03:00

Já, og við héldum grillpartý í mígandi rigningu og skíta kulda. Ég hef aldrei séð jafn mikinn dans í einu partýi og ég hef aldrei orðið vitni að annari eins rífandi lukku og midi-karókíið gerði.

Fullt hús er forsenda góðs partýs.

Við erum með fullt af gestakennurum við skólann. Sérstaklega þegar kemur að líkamsþjálfun. Þar ber hæst daskennarinn sem er svo orfvirk að þegar hún talar er hún byrjuð á næsta orði áður en hún klárar það sem á undan kemur. Úr verður einhvers konar furðuleg banda af norsku og ensku, neska.
Annar mikill snillingur er "mind and body" kennarinn sem lítur út eins og eins og klipptur út úr 80' erobikk myndbandi. Tónlistin er í stíl en útkoman er, undarlegt en satt, eitthvað sem hægt er að læra af.

Skólinn snýst nefnilega svolítið mikið um að læra hluti og það er ótrúlegt hvað ég er búinn að læra mikið á einni viku.

Pan-skandínavískir menningaárekstrar

2007-09-01T02:36:00.000+03:00

Í lok hvers mánaðar spjallar hver og einn nemandi við yfirmann deildar sinnar um hvernig námið gangi. Þá er nemendum einnig bent á hvað þeir séu að gera rétt og hvað megi bæta. Í dag voru fyrstu slíku fundirnir og virðast kennararnir vera almennt ánægðir með mig. Nema ég þarf að teygja. Alla daga og alltaf. Þau lögðu mikla áherslu að ég teygði því þrátt fyrir að ég sé ekki stirðasti maður í heimi lít ég út eins og viðarplanki við hliðina á öllum dönsurunum.

Svo lenti ég í fyrsta skandínavíska menningarárekstrinum mínum. Við vorum að vinna verkefni, ég og tveir aðrir leikaranemar og tveir sviðsmyndanemar. Við áttum að gera lítinn performans og búa til litla sviðsmynd með örfáum hlutum. Við vorum í svörtu leikhúsi, blackboxi, en notuðum bakvegg. Á honum voru tveir sjúkrakassar, stórt rautt veggspjald með öryggisreglum og slökkvitæki. Það var lítið mál að hylja veggspjaldið með öðru svörtu spjaldi. Þegar kom að því að færa sjúkrakassana og slökkvitækið var leikfélögum mínum hinsvegar nóg boðið.
Samkvæmt skandínavíska analismanum mátti ekki taka töskurnar niður af veggnum og fær þær hálfan metra. Í staðinn var farið í flóknar framkvæmdir að draga tjald til og fela kassana. Gott og vel. Það var hinsvegar engin leið að fela slökkvitækið.
Það var heldur engin leið að sannfæra aðra meðlimi hópsins að færa slökkvitækið. Ekki einn metra. Það var eins það að taka öndunarvél ungabarns úr sambandi.
Loksins eftir mikið þras fékk ég að færa slökkvitækið en ekki fyrr en ég var búinn að lofa að ef eitthvað kæmi uppá, viðvörunarkerfi færi í gang eða það kviknaði í húsinu, myndi ég hlaupa um leið að slökkvitækinu, taka það upp og fara með á sinn stað. Þá áttaði fólk sig á því að metri til eða frá skipti kannski ekki öllu máli.

Þarna kom það

2007-08-29T22:30:00.000+03:00

Það síðasta sem þú vilt vera er góður listnemandi.

Sértu ein(n) slíkur þýðir það að þú gerir nákvæmlega það sem kennarinn vill fá og ert þannig ekki að gera neitt frá sjálfum/sjálfri þér.

Í dag var ég slæmur listnemandi og það var æðislegt. Kennaranum fannst það ekki...

Annar dagur að kveldi kominn

2007-08-29T00:06:00.000+03:00

Túrbó-ofvirki danskennarinn okkar kenndi okkur frekar flókna post-móderníska dansrútínu í dag. Ég var eins og Hemmi Gunn í Taílandi: úti á þekju í tómu rugli. Þarna stóð ég með lærðum dönsurum og reyni að hreyfa mig á með reisn og muna hvaða hreyfing af þeim þúsund sem búið var að fara í gegnum kæmi næst. Ég var ekki að ná þessu en mér til mikillar ánægju var enginn að gera það.

Svo vorum við spurð hvað frelsi væri. Ég reyndi að eyða umræðunni með vandræðalegum athugasemdum.

Það sem ég lærði í dag: Hvergi eru fleiri asnar í heiminum en í Chad. Þá á ég við dýrin.

Fyrsti dagurinn

2007-08-27T21:30:00.000+03:00

Þá er fyrsti dagurinn í skólanum að kveldi kominn. Skemmtilegt fólk, skemmtilegir kennarar og skemmtilegur skóli. Deildin er pínulítil. Það er bara við og annað árið í leikurunum og tveir bekkir í senógrafíu. Það verður ekki tekið inn á næsta ári þannig að þetta er fólkið sem ég mun vinna með. Samferðamenn mínir í leitinni að heilaga gralnum.

Í söngtíma töluðu allir um tákngerfingu óperu en ég hélt að það væri verið að tala um Ophru Winfrey. Ég skildi ekkert hvert fólk var að fara...

Fyrirheitna landið bíður

2007-08-26T14:19:00.000+03:00

Þá er ég lagður af stað í ferðina miklu. Leitin að hinum heilaga gral hefur leitt mig víða en nú finnst mér ég verakominn á rétta slóð. Ég finn það. Ég er kominn til Fredrikstad, gamals virkisbæjar við landamæri fornu erkifjendanna Noregs og Svíþjóðar, þar sem ég mun eyða næstu þremur árum leitar minnar.
Hingað komst ég eftir langt og svefnvana ferðalag. Fimm tíma flug auk ferðalaga til og frá flugvöllum til að komast frá Kanada í nýja heiminum til Íslands, dagur í heimahögunum þar sem grái BMW fákurinn minn gerði allt sem í hans valdi stóð til að skilja ekki við mig, og loks flug til Noregs þar sem ég missti af rútu frá Ósló til Fredrikstad, eða Friðriksstaða eins og ég kýs að kalla bæinn, sökum tímamismuna-ruglings.
Ég komst þó á leiðarenda í heimu lagi og sömuleiðis föggur mínar allar. Íbúðin sem mun verða bækistöðvar mínar næstu mánuðina er afar vel útilátin af plássi en skrautmunir og húsgögn bera þess merki að eigandinn virðist hafa hætt að huga að íbúðalegri framþróun árið 1991 þegar nýöldin náði endanlega tökum á honum. Afríkugrímur, myndir af saxafónum, tíbetísk veggsjöl í bland við ömmubollastell og pastellitt klósett. Ég fæ fyrrverandi barnaherbergið, með fyrirtaks skrifpúlti, koju, bleikum gluggatjöldum og Moglí ljósi. Það þarf vart að taka fram að framkvæmdir eru fyrirhugaðar.

Á morgunn hefst námið, leit mín. Þrjú ár í leiklistaskóla.

Annríki - andríki

2005-02-24T11:38:00.000+02:00

Ég hef verið einkar latur undanfarið að blogga. Ég bara hef svo mikið að gera. Núna á ég t.d. að vera mættur í tíma eftir 2 mín.
Mig langar að auglýsa American diplomacy, sem sýnt er í Borgarleikhúsinu. Þið eigið öll að koma því ég er í því. Málið er ekki flóknara en svo.

Stúdentar í pólitík pólitíkurinnar vegna

2005-02-09T15:03:00.000+02:00

Stúdentapólitík er furðuleg tík. Röskva viðurkennir tengsl sín við vinstri flokka í ,,fullorðins" pólitíkinni en virðist skemmast sín fyrir þau. Vaka neitar öllum ásökunum um tengsl, sem er svipað og ef Davíð Oddsson neitaði tengslum við sjálfstæðisflokkinn. Háskólalistinn virðist bara vera á móti hinum og vilja breita kerfinu og Alþýðulistinn stendur fyrir lítið annað en eyðingu sænskra nytjaskóga í formi tilgangslausra auglýsingabæklinga. Þá er það aðal spurningin hvað skal velja? Stúdentapólitíkin snýst um fólk en ekki lista og ég þekki ekkert af þessu fólki. Ef ég spyr svo þá sem sitja við kynningarborðin vita þeir ekki neitt. Þeir eru í mesta lagi í 16. sæti listans og vita ekki neitt og virðast ekki hafa neinar skoðanir! Þess vegna skila ég auðu. Mér er ekki sama en ég get ekki valið milli fólks sem öll virðast vera í einhverjum leik eða uppeldisbúðum fyrir alþingi. Það er ekkert að því að tengjast stjórnmálaarm í stúdentapólitík. Það er fullkomlega eðlilegt að fólk með svipaðar skoðanir sé í sama flokki í stúdentapólitík og það er fullkomlega eðlilegt að þetta fólk kjosi sama flokkinn í almennum kosningum. Annað væri í raun furðulegt. Baráttumál stúdenta eru vel afmörkuð og takmarkað hversu mismunandi áherslurnar geta orðið. Það sem er hinsvegar ekki eðlilegt er að fólk skammist sín fyrir þessi tengsl og viðurkenni þau ekki. Ég veit ekki hverjum get ég treyst best í stúdentaráði? Ég vona bara að Vaka vinni ekki með eins atkvæða mun...

Háleitir draumar

2005-02-03T15:44:00.000+02:00

Ég nenni einhvern veginn ekki að skrifa svo ég skelli bara smá bút úr lítilli barnasögu sem ég er að vinna í:

Pétur, eða Pési eins og vinir hans kölluðu hann, var bara nokkuð sáttur við lífið og tilveruna. Sérstaklega núna þegar vorið var komið og síðustu skóladagarnir að renna sitt skeið. Hann var vanur að fara í sveitina á vorin að hjálpa afa og ömmu. Taka á móti lömbunum. Síðasta sumar hafði afi sagt að næsta sumar yrði Pétur nógu stór til að keyra traktorinn, með afa að sjálfsögðu. Þess vegna var Pési einkar spenntur fyrir þessu sumri. Hann gæti líka haldið áfram að kenn Snotru hundatrix, sem er mjög undarlegt út af fyrir sig þar sem Snotra var köttur. Það var ekkert hægt að kenna Skrámi þrátt fyrir að hann væri hundur. Hann var gamall og gigtveikur og nennti aldrei að hreyfa sig. Alla vega. Pési var í virkilega góðu skapi þennan blíðviðris dag þegar hann trítlaði heim úr skólanum. Það var bara vika eftir af skólanum og hann sá traktorinn fyrir sér í hillingum. Hann labbaði framhjá íþróttavellinum, framhjá bakaríinu og framhjá leikhúsinu. Þegar hann kom að húsi Tóbíasar gamla átti hann að fara yfir götuna. En það fer ekki alltaf allt eins og maður ætlar sér. Slys gerast og mistök eiga sér stað og þau bitna jafnt á réttlátum sem ranglátum. Þennan dag sá Pési nokkuð sem hann átti ekkert að sjá. Þegar hann staðnæmdist fyrir framan húsið hans Tóbísar gamla sá hann mann í svartri hempu með hettu koma út úr húsinu. Hann virtist vera að flýta sér mikið. Það var ekkert skrítið að sjá fólk koma til og fara frá húsinu hans Tóbíasar. En það sem var svo skrítið við þennan mann var að hann var með slátturvél í eftirdraginu. Græna slátturvél með gulan mótor. Pési var góður vinur hans Tóbíasar og fannst hann því knúinn til að spyrja þennan dularfulla mann hvað hann hefði verið að gera með slátturvél inni hjá Tóbíasi.

Árni klofintunga snýr aftur

2005-01-27T17:43:00.000+02:00

Það eru færri menn sem ég ber minni virðingu fyrir en Árni Johnsen. Ég sefi að við hlekkjum hann við blýkúlu og látum hann grafa göngin sjálfur. Fyrst hann getur ekki einu sinni segt þeim sem mest hafa stutt hann satt þá á hann sér ekki viðreisnar von.

Kóngurinn og peðin

2005-01-20T15:23:00.000+02:00

Íslensk yfirvöld hafa boðið Bobby Fisher velkomin til landsins og vilja veita honum griðarstað frá hinum illu ameríkönum. Greyið maðurinn gerði ekki neitt rangt en hans eigin þjóð ofsækir hann nú og núverandi gestgjafar hafa fengið nóg af honum. Auðvitað berst hjálparboð úr norðri. Fámenn víkingaþjóð, sem samanstendur mest af óttarlegum peðum, ræðst gegn heimsvaldariddurum og samúræjabiskupum, hvítum kóng til bjargar. Göfugt og ljóðrænt. En er hvítur kóngur í raun hvítur en ekki grár, jafnvel svartur. Erum við ekki að gleyma því að maðurinn er geðveikur. Hann er gyðingahatari og rasisti. Hann hefur enga stjórn á sjálfum sér og brennir allr býr sér að baki. Japanir gerðu það sama fyrir hann og við bjóðum núna og þrátt fyrir ótrúlega þolinmæði á hún, eins og flest annað, sér takmörk. Þeir sem vinna við að fá Bobby hingað viðurkenna að á endanum muni þetta að öllum líkindum gerast hér líka.
Ég veit ekki af hverju við vinnum sérstaklega í því að fá geðveikan mann inní landið. Við getum ekki einu sinni séð sómasamlega um þá landa okkar sem þjást af geðsjúkdómum. Fullt af fólki fær ekki þá ummönnun og aðhlynningu sem það þarf á að halda sökum fjármagnsleysis. Er ekki eitthvað athugavert við þessa mynd?
Í forystu þessa verkefnis, þ.e. að fá Fisher til Íslands, eru forystumenn skákmenningar á Íslandi. Ég skil það ekki alveg vegna þess að Fisher er löngu hættur að tefla. Hann spilar einungis eitthvert sérstakt afbrygði tafls sem hann fann upp sjálfur! Þetta vill hann kenna öllum og leysa hefðbundna skák af hólmi. Nærtækasta samlíkingin í mínum huga er maðurinn sem stoppaði mig fyrir utan bandaríska sendiráðið og sagði mér allt um nýja tónkerfið hans sem var öllu fremra. Hann samdi víst betri tónlist en Bach og Mozart með þessu kerfi. Hann ætlaði að frumflytja verk sitt eftir viku en lengra komst hann ekki. Lögreglan kom og tók hann uppí. Hann hafði víst strokið af Kleppi.
Mér fannst nóg komið þegar ég heyrði það í fréttum að við ætluðum að bjóða honum ríkisborgararétt og það á met tíma! Hvað er að gerast? Það er fullt af fólki hér sem lært hefur íslensku, unnið hér í fjölda ára og verið sér og sínum til sóma en samt fær það ekki ríkisborgararétt. Það er engu líkara en aðeins íþróttamenn fái blátt vegabréf með gylltu Íslandi. Hver man ekki eftir Duranona? Og Garcia? Og hvar eru þeir núna? Ekki á Íslandi og ekki í útlöndum með íslenska landsliðinu.
Þú ert velkomin til Íslands Bobby minn. En okki búast við mér við rauða dregilinn á flugvellinum með íslenska fánann í annari hendi og vegabréfið í hinni.

Menning eða ómenning?

2005-01-17T21:35:00.000+02:00

Íslendingar eru manna duglegastir, hlutfallslega að sjálfsögðu, að eyða opinberu fé í menningarmál. Í samanburði við okkar elskulegu nágranna, norðurlandaþjóðirnar, gefum við mest út af bókum, förum lang oftast í bíó, förum oftast í leikhús en erum lélegir í að fá bækur lánaðar á bókasafni. Og allt er þetta rískisstyrkt. Þetta hefði mig aldrei grunað. Við erum menningarleg eftir allt saman. Af hverju erum við svona dugleg menningarlega og af hverju erum við svona dugleg að styrkja eitthvað sem ekki gengur upp fjáhagslega?
Ein kenningin er sú að sökum alþjóðavæðingar verði smærri þjóðir að eyða meira af opinberu fé í að verja eigin menningu og tungu. Það er rakið mál að íslensk bíómynd sem nær augum og eyrum 2% íslendinga skylar ekki miklum hagnaði en sambærileg sókn í Danmörku er allt annar handleggur. Í stærri ríkjum er hægt að halda úti slíkri starfsemi án styrkja en hér heima er slíkt nær ómögulegt án ríkisafskipta. Er eitthvað liststarf sem ekki fær styrk af neinum toga á Íslandi? Örugglega, en það fer ekki mikið fyrir henni.
Þetta er einn anginn sem kapítalisminn gleymdi að gera ráð fyrir. Fólk hugsar ekki bara um peninga og að lifa af, heldur hafa eitthvað að gera við þessa peninga. Okkur er annt um heimahagana og menninguna, og með okkur á ég ekki bara við íslendinga heldur allar þjóðir. Það er stundum eins og hagfræðin gleymi þessu. Við erum ekki hugsunalausar vélar, eins og haldið er fram í líffræði.
Já menning og markaður er skemmtilegt fag. Nú er bara að vona að drottnarar líffræðiskorar sjá sér um hönd og leifi mér að stunda þennan kúrs sem svo sannarlega tengist líffræðinni afar lítið.

Aftur af stað

2005-01-13T15:30:00.000+02:00

Krossfarinn er lagður af stað aftur. Eftir hina heilögu jólahátíð, sem að mestu fór í óguðdómlegt hangs og vitleysu, reyri ég skóþveng minn á ný og held af stað á mót rísandi sólu. Það er búin að vera óttaleg lágdeiða undanfarið. Það er engu líkara en mamma hafi laumað valíum í jólasteikina til að halda öllum rólegum um jólin. Ég vona að hún geri það ekki að vana sínum því ég þarf að flytja heim um stundar sakir. Heim í heiðardalinn, heim í sveitina. Það er vissulega ákveðið skref afturábak og kann að hamla krossförinni nokkuð en hafa ber í huga að hver vegur að heiman er vegurinn heim, sem er frekar ömurlegt þegar maður er að reyna að komast að heiman.

Húsnæðisleysi

2005-01-09T23:02:00.000+02:00

Ég er í smá vandræðum. Mig vanntar húsnæði. Ég þarf að fara af stúdentagörðunum 15. jan. og hef ekkert að fara nema heim. Það er ekki mjög físlilegur kostur. Vandamálið er að ég ætla mér að vera í útlöndum í sumar og get því ekki verið að legja þá. Mig vantar því íbúð/herbergi til apríl/maí. Er einhver sem getur aðstoðað mig við það?

Nýtt ár

2004-12-30T17:36:00.000+02:00

Ég er búinn að vera latur að blogga undanfarið enda jólatíð og hef ég mun þarfari hluti að gera en að blogga eitthvað út í loftið. Ég vil samt óska ykkur gleðilegs árs og þakka fyrir það sem sér nú fyrir endan á.

Prófraun lokið

2004-12-17T18:10:00.000+02:00

Ég er lifandi sönnun þess að maður þarf hvorki að eiga bækur né mæta í tíma til að ná öllum þeim prófum sem lögð eru fyrir mann. Þetta vil ég þakka þeim tveimur kostum sem ég hef í mínu vopnabúri. Límheila og hæfileikanum að bulla. Ég hef reyndar notað síðari hæfileikann töluvert meira í þessum prófum en oft áður. En ég lofa, eins og alltaf, að leggja harðar að mér á næstu önn...

Maður fékk 5 mánuða skilorðsbundinn dóm fyrir að misnota 5 ára stelpu og 150.000 í sekt. Ríkisstjórnin kaupir Sigmund teikningar fyrir 18 milljónir á meðan ungis sjálfstæðismenn vilja leggja niður listamannalaun. Rugludallinum Fischer var boðið hæli en bara ef Bandaríkjamenn vilja ekki fá hann fyrst. Já, það eru yndislega íslensk jól í uppsiglingu með nóg að skammast út í og nóg að röfla yfir.

Að lokum við ég minna á allra síðust sýningar á bestu leiksýningu á Íslandi í dag; Þú veist hvernig þetta er. Óla forseta fannst gaman, bæði Þjóð- og Borgarleikhússtjóra fannst frábært og sauðsvartur almúginn ræður sér vart fyrir kæti. Gagnrýnendur halda ekki vatni og fjölskyldumeðlimir eru sáttir.
Síðustu sýningar eru 18. og 19. des kl. 20.00 að Hólmaslóð 2. Kostar bara 1000 kall og sýningin er ekki 3 tímar.

Jólaskelfir kemur til byggða

2004-12-13T15:27:00.000+02:00

Jólasveinarnir eru ekki 13. Þeir eru orðnir 14. Sá fjórtándi hefur reyndar lengi verið til, en við bara aldrei haldið sértaklega mikið upp á hann. Kannski engin furða. En uppgangur hans er slíkur að nú er hann orðinn einn áhrifamesti jólasveinninn. Ég er að tala um Jólaskelfi. Jólaskelfir hagar sér ekki eins og hinir jólasveinarnir. Hann gefur ekki í skóinn, gerir engum góðlátlegan grikk og heldur ekki uppá börn. Hann kemur langt á undan bræðrum sínum til byggða og þá í þeim tilgangi að hengja upp staka jólaauglýsingu, svona rétt til að minna okkur á að jólin séu aðeins eftir tvo mánuði. Þá strax byrja húsmæður að fá ólundar tilfinningu í magann og byrja að undirbúa eitt og annað langt fyrir tímann.
Jólaskelfir færist allur í aukana eftir því sem nær dregur jólum og dreifir út stressi og jólaörvæntingu. Fjölskyldufeður fara yfir um, einstæðar mæður brotna saman og efnalitlir einstaklingar trítla út í banka til að fá framlengingu á yfirdrættinum. Síðustu dagarnir fyrir jól eru erfiðastir. Bakstur, skreytingar og þrif. Pirringur og örvænting. Ég hef hinsvegar komist að því gegnum ýmsar rannsóknir og eigin reynslu að jólin koma hvernig sem við eru stemmd. Hvort steikin sé komin í ofninn eða rykið komið undir teppi skiptir engu máli. Ég skil því ekki allt stressið. Ég reyndar er svo heppinn að vera svo guðdómlega kæruslaus að nenna ekki að gefa gjafir, nema nánustu ættingjum, og hvað þá senda jólakort. Málið er að jólin eru frábær, hver sem boðskapur þeirra kann að vera. Fólk einfaldlega virðist oft gleyma hvernig á að njóta þeirra og sérstaklega aðdraganda þeirra.

Jólaskelfir er kominn til byggða og því vil ég segja að hvort sem þið viljið hlusta á jólalög um Jesús eða jólasveininn, setjast niður með Hanky the christmas poop eða halda upp á ljósahátíð óska ég ykkur gleðilegs aðdraganda jóla.

Andfélagslegur dvali.

2004-12-06T17:44:00.000+02:00

Ég hef ekkert að segja. Ég hef engar skoðanir og ber enga ábyrgð. Ég tek ekki afstöðu og læt það mig engu máli skipta. Ég er ekki aktivisti og ég er ekki hugsjónamaður. Ég nenni varla að lesa blöðin og hvað þá að ræða þjóðmálin. Ég er í dvala.
Þetta gerist einu sinni á ári á hverju ári. Þegar jólapróf ganga um garð fær allt annað að sytja á hakanum. Skammdegið herðir kverkartakið og það er ekki laust við að sálin fari að svitna. Ég hef aldrei skilið af hverju íslenska þjóðin þróast ekki í þá átt að leggjast í dvala. Í nóvember myndu allir fara í Svefn og heilsu og kaupa sér notalegt rúm og þykka sæng. Kaupa fullt af fituríkum mat, snakki og svoleiðis, og borga vatsreikninginn 6 mánuði fram í tímann. Svo er ekkert að vanbúnaði að skríða upp í rúm, einn/ein eða með einhverjum til að kúra með, og láta veturinn líða hjá í draumamóki. Vakna einu sinni á dag í ca. 15 til 20 mín. til að pissa og fá sér eitthvað í gogginn. Það væri hægt að gæjast út um svefnherbergisgluggann til að athuga hvort vorið væri komið (en maður veit aldrei hvenær það kemur á Íslandi) og ef vindurinn nauðar og snjór fellur dregur maður sængina alla leið upp fyrir haus og fer aftur að sofa.
Það er hætt við því að maður sé óttalega ræfilslegur eftir vetrarlanga legu. Allir vöðvar slappir og engin fita á kroppnum. En er það ekki í tísku í dag? Heróín lúkkið. Þá gæti maður líka eytt sumrinu í lystisemdir eins og að safna vetrarforða. Sumarið verður miklu skemmtilegra og viðburðarríkara því við ættum enn eftir að halda jól og páska, nú og fagna áramótum. Ég sé þessu ekkert til fyrirstöðu. Þau störf sem þurfa að vinnast að vetri til geta verið í höndum erlandra verkamanna, verkamanna sem ekkert hafa að gera þegar eyðileggingu Kárahnjúka líkur.
Fyrir þá sem íhaldsamir eru er líka hægt að fresta dvalanum fram yfir jól. Þá fara einungis köldustu og leiðinlegustu mánuðurnir í dvala og jólinn er fyrirtaks tími til að safna forða. Hugsið út í það. Gerist eitthvað skemmtilegt í janúar og febrúar annað en örfáir afmælisdagar mis skemmtilegs fólks (Torfi þú ert skemmtilegur)? Hvað gerist þá sem vert er að vakna fyrir?
Ég veit það ekki, rétt eins og ég veit ekki hvort Halldór Laxness var fjöldamorðingi.
Nei, ég er farinn að sofa. Vekið mig þegar lóan kemur.

Lífsins ólgusjór

2004-12-01T15:32:00.000+02:00

Hjalti bannaði mér að blogga um lífssins ólgusjó. Hann er klár strákur svo ég ætla að fara að ráðum hans.

Að forminu til.

2004-11-26T17:49:00.000+02:00

Ef þið yrðuð að taka í burtu eitt form, hvaða form myndi það vera?
-Sérstakar þakkir fær Bjartur, fyrir að bera upp spurninguna.

Ef þið mynduð fá spjót í gegnum ykkur, hvað mynduð þið gera?
-Sérstakar þakkir fær Siggi Frosti, fyrir að bera upp spurninguna.

Af hverju?
-Sérstakar þakkir fær Hjalti, fyrir að bera upp spurninguna... oft og mörgum sinnum.

Þetta eru samviskuspurningar, svo hugsið ykkur vel um áður en þið svarið.

Prófatími

2004-11-22T18:35:00.000+02:00

Prófin nálgast allt of hratt. Það er kominn sá tími er maður óskar þess að hafa staðið sig aðeins betur undanfarnar vikur og mánuði. Óskar þess að hafa mætt í fleiri tíma, óskar þess að hafa lesið meira og betur og óskar þess að hafa lagt meira í skilaverkefnin. Ég er reyndar svo heppinn að standa ekki í þessum sporum núna. Ég er hinsvegar svo óheppinn að standa í þeim sporum að óska þess að hafa mætt einhvern tímann, lesið eitthvað og lagt eitthvað í verkefnin. Ég sé fram á það að falla og fallið er hátt. Úr glæsieinkunum niður í engar einingar fyrir önnina. Ekki bætir úr skák að búið er að bæta við aukasýningum á Þú veist hvernig þetta er. Ekki að það skipti nokkru máli. Gefur mér bara ágætis afsökun, get kennt stúdentaleikhúsinu um eigin anmarka.
...Best að hrista af sér slenið, setja Dylan á fóninn og halda áfram með bifdýraskýrslu. Sýning í kvöld og ég vona að Hannes sé hættur að gubba...

Kopps

2004-11-19T10:14:00.000+02:00

Skrapp í bíó í gær og sá sænsku myndina Kopps. Stórgóð mynd verð ég að segja. Hún er frá sömu aðilum (meira að segja með sömu leikurum) og gerðu Jalla Jalla og í svipuðum stíl. Mæli með henni.
Verð þó að taka fram að í þeim félagsskap sem ég horfði á myndina hefði verið gaman að horfa á málningu þorna.

Andstæðingar krossfarans

2004-11-17T18:13:00.000+02:00

Ég er farinn að fá comment á friðargæslu-færslurnar mínar frá einstaklingum sem ég þekki ekki neitt. Mér finnst frábært ef fólk er farið að ramba inná síðuna mína og lesa það sem ég hef að segja.
,,Jóli" hafði t.d. þetta að segja um eina af færslum mínum: ,,Vá hvað sumir eru greinilega sárir og fúlir yfir því að hafa ekki komist í friðargæsluna, þú ert eins og leikskóla barn sem fékk ekki eins liti og hinir strákarnir, Vælir og klagar. Hvað í óskupunum er í gangi hjá þér vinur. Það er kominn tími á að kíkja til sálfræðings og láta hann skoða toppstikið á þér. Þú veist ekki baun hvað þú ert að tala um, því ráðleg ég þér að snúa þér að öðrum málefnum."
Mér þykir frábært að fá svona skoðanaskipti á síðunni minni og vona að fólk skilji sem oftast eftir orð sín. Hinsvegar eru þeir sem ekki þora að skrifa undir nafni vinsamlegast beðnir um að halda eigin heigulshætti fyrir sig.

Krossfarinn sigrar.

2004-11-16T12:58:00.000+02:00

Ég skokkaði í gær!

Meira um (ó)friðargæslu

2004-11-15T15:38:00.000+02:00

Af hverju sagði enginn neitt?
Nú er svo komið að makar friðargæsluliða hafa sent frá sér yfirlýsingu þess efnis að mjög svo ósmekkleg áletrun á bol þeirra félaga hafi verið gegnrýni á yfirmann þeirra. Þessu er erfitt að trúa þar sem þeir þvertóku fyrir allt slíkt við heimkomuna. Ég skil þetta ekki. Maður veltir fyrir sér hvort þeir séu bundnir einhvers konar þagnareið eða hvort þeir megi ekki, einhverra hluta vegna, tjá sig um málið. Það heyrist ekki múkk í þeim, eða félögum þeirra sem ekki voru með í teppaleiðangrinum, ekki einu sinni þessum sem missti aðra jólakúluna. Af hverju ekki. Ég veit ekki hversu margir Íslendingar eru á Kábúl flugvelli en þeir hljóta að vera þó nokkrir. Af hverju sagði aldrei neinn neitt?!!? Þeim voru fengin vopn í hendur og sendir út í hættulega leiðangra. Ég á erfitt með að trúa að þetta hafi verið í fyrsta skiptið. Eru virkilega allir þessir menn svo gegnsýrðir af hervæðingunni að þeir gleyma að þeir séu slökkviliðsmenn? Eða er þetta þjóðareinkenni Íslendinga að brjótast fram, láta allt yfir sig ganga og gera bara það sem manni er sagt? Ég neita að trúa að þeir séu allir annað hvort stórir strákar í tindátaleik, eða heimskar kindur! Hvað gerðist?
Síðan hvenær er slökkviliðsmönnum óheimilt að gagnrýna starfsaðferðir yfirmanna sinna, sérstaklega ef þær stefna þeim og félögum þeirra í hættu? Verða þeir dregnir fyrir herdómstól eða kærðir fyrir landráð. Er kannski búið að stofna íslenskan her án okkar vitundar. Nei, því ef þjálfa á her tekur það lengri tíma. Elsku Davíð, Björn og Halldór. Slökkviliðsmenn með byssur eru ekki hermenn. Ég bið ykkur. Hættiði þessari vitleysu áður en fleiri sakleysingjar deyja.

Gleðileg jól öll sömul!

2004-11-12T15:25:00.000+02:00

Það eru tvær byggingar á jörðu sem sjást út úr geimnum. Annars vegar er það kínamúrinn og hinsvegar jólaskreytt þak Kringlunar.
Reyndar sjást hvorugt þessara mannvirkja úr geimnum en ég er viss um að þakið á Kringlunni sést alla leið til Svalbarða. Of framhleypin jólastemming hefur alltaf farið í taugarnar á mér. Jólahlaðborð auglýst utaná strætu í byrjun september, jólakókómjólk komin í búðir í október og kringlan upplýst í byrjun nóvember. Ég vann ein jól í Blómavali og seldi þar jólaseríur. Byrjaði í byrjun nóvember að mig minnir, og þótti það vel. Róleg og afslöppuð jólastemmingin var notaleg. Svo þegar jólin fóru að nálgast fylltist búðin af stressuðum húsmæðrum og húsbændum í tímaþröng. Öll jólastemming fór fyrir lítið og ég var farinn að hata dansandi rafjólasveininn sem söng "jingle bells" allan sólahringinn. Svo fór að ég sagði upp á aðfangadag og bað þá að hringja aldrei aftur í mig.
Þannig jól vil ég ekki eiga aftur og þannig jól vil ég að enginn eigi, nokkurn tímann. Við erum svo gjörsamlega búin að tapa okkur. Ég ætla ekki að halda yfir ykkur fyrirlestur um hinn sanna anda jólanna. En þeir sem vilja vera með að krossfesta jólasveininnn á dollaramerki þakið jólaseríum eru velkomnir á plan Kringlunnar á tíma nánar auglýstur síðar.
Gleðileg jól og gleðilega páska.

Þú veist hvernig þetta er

2004-11-10T12:39:00.000+02:00

Ég hef verið hækkaður í tign í stúdentaleikhúinu úr ljósamanni í nokkuð stórt hlutverk svo nú hafið þið enga ástæðu ekki til að koma. Nú er komið að því að plögga smá:

Stúdentaleikhúsið kynnir:
Þú veist hvernig þetta er
Stúdentaleikhúsið sýnir um þessar mundir verkið Þú veist hvernig þetta er.Verkið er samið af stúdentum, sett upp af stúdentum fyrir stúdenta. Íslendingar eru furðuleg þjóð. Við erum best í öllu miðað við höfðatölu, það er dýrara að keyra of hratt en að misnota einhvern kynferðislega og þeir stjórnmálamenn sem stela frá okkur fá að launum stöður í stjórnum ríkisrekinna stórfyrirtækja, nú eða borgarstjórastólinn sjálfan. Við eigum slökkviliðsher og okkar eigið Idol og þing sem hlustar ekkert á hvað þjóðin vill. Svona sér Stúdentaleikhúsið þjóðina og það skorar á þig, hvort sem þú er sammála eða ekki, rauður eða blár, að koma og sjá sýninguna.
Leikstjóri er Jón Páll Eyjólfsson.Frumsýning var 31. október, og eru sýningar þann 7., 9., 11., 12., 13., 21., 25. og 27. nóvember.
Sýnt er í Tónlistaþróunarmiðstöðinni – Hólmaslóð 2.
Pöntunarsími er: 6593483
eða á studentaleikhusid@hotmail.com
Miðinn kostar 1000 kr.-
Sýningin er ekki við hæfi barna!

Meira um hetjurnar okkar

2004-11-03T17:39:00.000+02:00

Bjartur félagi minn kom með skemmtilega líkingu varðandi hetjurnar okkar. Þeir eru eins og littlir strákar sem bannað var að hlaupa yfir götuna. Þeir gerðu það engu að síður og sluppu með skrekkinn. Bílstjórinn nefnilega sveigði af veginum til að forðast árekstur en klessti í stað þess á tvær ungar stúlkur á gangstéttinni. Strákunum er svo hrósað fyrir snarræðið og sagt að þarna hefðu þeir gert vel þrátt fyrir erfiðar aðstæður.

Misskilingur minn varðandi yfirmanninn, sem stóð að teppaförinni hættulegu, var leiðréttur í gær. Hann er ekki einhver bandarískur liðþjálfi heldur íslenskur hjálparsveitamaður. Hann er þá væntanlega hetja líka. Kannski að hann fá sæti í stjórn einhverra af stóru ríkisfyrirtækjanna eins og Árni Jónsen. Fái ríkulega launað fyrir góð störf í okkar þágu...

Þeir sem verja frið eiga ekki að hefja stríð!

2004-11-02T15:29:00.000+02:00

Ég vil að fram komi að friðargæsluliðarnir bera ekki einir ábyrgðina á harmleiknum í Chicken street. Sá sem kastaði sprengjunum ber á endanum höfuð ábyrgðina. En ég stend fast á því að þessir menn séu engar hetjur og það sé þeim, og einungis þeim, að kenna að þeir séu sárir. Hvað varðar stelpurnar sem dóu finnst mér ábyrgðin lyggja jafnt hjá þeim sem og árásarmanninum sjálfum. Hefðu þeir verið að slökkva í brennandi byggingu eða verið að afferma flugvél hefði málið litið öðruvísi út. Þegar öllu er á botninn hvolft sýndu þeir vítavert gáleysi, vanvirðingu og hreina og klára heimsku!

Hetjurnar snúa heim - húmbúkk

2004-11-01T23:21:00.000+02:00

Þeir lentu í ótrúlegum hremmingum og eru heppnir að sleppa lifandi. Þeim er tekið fagnandi við heimkomuna og þeir eru sannar hetjur... samkvæmt öllum fjölmiðlum á Íslandi. Húmmbúkk segi ég!
Hvern djöfulinn eru íslenskir slökkviliðsmenn að gera útá götu í Kabúl með alvæpni? Tökum þetta út. Þeir fara í "missjón" eins og þeir kalla það, sem kemur friðargæslu nákvæmlega ekkert við. Þeir skoða aðstæður á Chicken street tveimur dögum fyrr sem þýðir að þessi aðgerð var skipulögð. Þeir stóðu á verði fyrir utan teppabúðina með alvæpni og skimuðu eftir leyniskyttum og svo sprakk allt í loft upp.
Þeir voru s.s að gera eitthvað sem er langt fyrir utan starfssvið þeirra, á okkar kostnað, og án þess að hafa þjálfun í það. Þeir segjast ekki vera hermenn en samt standa þeir á verði með byssur að passa leyniskyttur. Þeir vissu af hættunni en fóru samt. Ég vissi ekki að starf slökkviliðsmanna væri svona fjölbreytt. Hvað í fjandanum voru þeir að gera? Svo er þeim hygglt sem hetjum! Þeir eru svo heppnir að vera lifandi. Kraftaverk! Húmbúkk. Það er þeim að kenna að 11 ára stelpa er dáin. Það er þeim að kenna að 23 ára kona er dáin og það er engum nema þeim að kenna að þeir séu slasaðir sjálfir. Ef þeir hefðu ekki farið út að versla á götu sem búið var að vara þá sérstaklega við hefði littla stúlkan aldrei dáið og bandaríska konan væri enn á lífi. Þvílíkar hetjur.
Ég er svo stoltur af íslenska hernum okkar. Takk Björn, takk Halldór og takk Davíð. Munið bara að senda fjölskyldu littlu stelpunar jólakort og þakka fyrir stuðninginn við hervæðingu Íslands.

Krossfari á villigötum

2004-10-27T14:59:00.000+03:00

Þegar ég var í menntaskóla hlakkaði ég mjög til háskólaáranna, þ.e. skólalega. Ég hélt að þegar maður væri kominn þetta langt þá findi maður eitthvað að læra sem ætti mjög vel við mann, maður hefði áhuga á og myndi njóta. Sjaldan hef ég haft jafn rangt fyrir mér. Nú er ég búinn með rúmlega tvö ár í líffræði og sé glitta í endamarkið. Það er vel en það er ekki vel hversu nálægt því ég er að hætta þessari vitleysu. Ég held að þið gerið ykkur ekki grein fyrir hversu leiðinleg líffræði í Háskóla Íslands er. Í fyrsta lagi eru kennararnir flestir rykfallin möppudýr sem kennt hafa í 200 ár og hafa engan áhuga á neinu nema rannsóknum sínum. Aðrir hafa brennandi áhuga á dreyfingu þanglúsar við Íslands strendur eða það sem verst er tölfræði. Líffræði snýst nefnilega um tölffræði. Bara tölfræði og ekkert annað en tölfræði.
Kúrsarnir sem ég er í eru hver öðrum leiðinlegri. Vistfræði spendýra, sem með réttu ætti að heita ,,vistfræði íslenska refsins í ótrúlega leiðigjörnum smáatriðum'' (refurinn er aðal rannsóknarefni kennarans). Grasafræði, en nafnið segir allt sem segja þarf. Verkleg erfðafræði sem er fáránlega mikil vinna miðað við eina fjandans einingu, og vistfræði... sem er bara tölfræði.
Eftir stendur tilraunadýr og vísindarannsóknir sem er skemmtilegur kúrs. Auðvitað er kennarinn dýralæknir og fagið bara tvær einingar þannig að sú gleði er skammvinn.
Þetta er kannski of mikil neikvæðni hjá mér. Það eru vissulega skemmtilegir og góðir kennarar inn í milli og sum fög áhugaverð. En þegar öllu er á botninn hvolft þá langar mig ekki að vera líffræðingur.
Krossfarinn er villtur.

Undirgefni almúgans.

2004-10-21T18:16:00.000+03:00

Af hverju eru íslendingar svona miklir aumingjar þegar það kemur að kúgun yfirvalda?
Sumir segja að þetta sé greypt inní þjóðarsálina. Við höfum látið berja á okkur í aldanna rás og ekki haft nokkur tök á að verja okkur. Þess vegna hafi þjóðin þróað með sér einhvers konar skíta-þol, þ.e. þolir einkar vel að láta drulla yfir sig. Ég held að þetta sé ekki svo fjarri lagi. Þ.e.a.s. að við séum einkar dugleg að láta taka okkur í rassgatið vaselín laust... og það með bros á vör. Hvergi annars staðar fá brottreknir bankastjórar þægilegar sendiherra stöður eftir að hafa boðið sér og sínum í lax og út að borða. Allt á kostnað Seðlabankans. Hvergi annars staðar er mönnum í sveitastjórnum sem ráðið hafa alla sína nánustu í opinberar stöður umbunað með þingsæti. Hvergi annars staðar fá dæmdir þing-glæpa-amenn sem hafa orðið uppvísir af múturþægni, þjófnaði og yfirhilmingu að sitja í stjórn ríkisrekna stórfyrirtækja... og það á meðan þeir eru enn á skilorði!
Við erum Íslendingar og sem slíkir erum við lang fyrigefnasta þjóð í heimi. Öllum er fyrirgefið allt. Andi Jesú Krists svífur yfir vötnum. Persónulega hefði ég viljað setja ónefndan “þingmann” í gapastokk og stilla honum upp á Austurstræti. Svo fengi hver sá sem hann stal frá, það er öll þjóðin, eitt högg með flötum lófa beint á rassinn á honum. En því miður vorum við ekki einhuga um það, ég og þjóðin, svo nú situr hann í stjórn, með fín laun og límir saman steina sem hann kallar svo listaverk.
Já, ég er stoltur af íslenskri stjórnsýslu og þolinmæði kjósenda.

Af-hverju-mæli

2004-10-15T18:07:00.000+03:00

Í gær átti ég afmæli og þið sem ekki sendu mér kveðju ættuð að skammast ykkar.
Þetta er í raun frekar kjánaleg hefð. Fagna því á tólf tungla fresti að maður fæddist. Ég man lítið ef nokkuð frá fæðingardegi mínum. Var held ég frekar erfiður fyrir fjölskyldu mína. Mamma fór á spítala, pabbi fékk stress kast, Torfi þurfti að fara eitthvert í pössun og ég endaði í súrefniskassa. Var á heildina litið frekar slæmur dagur.
Þrátt fyrir það eru afmæli ekki bara skemmtileg heldur nauðsynleg. Að geta fagnað á annars ómerkilegum dögum, farið í sitt fínasta púss og sínt velþóknun sína á samferðafólki og boðið því í kaffi. Það svo geldur í sömu minnt og gefur manni pakka. Svona til að segja að þú sért nógu merkilegur til að ein klukkustund úr vinnudegi viðkomandi var helguð því að safna fyrir gjöf til þín. Það að fólk mæti í slík boð og fagni endurtekið fæðingu þinni sýnir líka svo ekki verði um villst að koma þín í þennan heim var og er mörgum fagnaðarefni. Þrátt fyrir að maður hafi fæðst með gulu.
Síðasta ómerkilega miðvikudag hélt ég fæðingarfögnuð og fékk til mín það frændfólk sem gengur mér næst að tunglhringjafjölda. Það var ósköp notalegt og ég fékk margar góðar gjafir. Þar sem ég er mjög slakur í að þakka fyrir mig vil ég koma á framfæri þökkum til þeirra sem gáfu mér bæði viðveru og veraldlegt glingur, glingur sem mér þykir vel vænt um. Þarna áttum við notalega stund og með hjálp góðra vina eins og Betty Croocker og Barbi gat ég haft kökur á borðum, eins og vera ber í afmælisveislum.
Sjálfan afmælisdaginn var ég svo umvafinn vinum úr stúdentaleikhúsi og þar kom afmæli mitt sér sannarlega vel. Við gátum ekkert æft sökum ómannúðslegs hávaða í æfingarhúsnæðinu og þá fórum við öll á barinn. Þegar á 11 var komið var ekki laust við að yfir fólki héngi slæða samviskubits og tilgangsleysis því ekkert var tilefnið fyrir virkudagsdrykkju önnur en niðurfelling æfingar. En bíðiði hæg. Tryggvi átti afmæli. Þarna var komið bæði tilefni og ástæða, sem einmitt er það sama. Allir tóku gleði sína á ný og sungu og skáluðu af miklum móð það sem eftir lifði kvölds.

Enski drekinn og skytturnar 11

2004-10-10T20:07:00.000+03:00

Þessa stundina er fyrirheitna landið England. Þaðan voru jú flestir krossfaranna. Það er þó ekki ástæðan fyrir því að stafn skip míns stefnir suður eftir. Það eru ekki krossfarar sem kalla mig heldur skyttur. Lengi hefur mig langað á leik með Arsenal og svo ber við að félagi minn sir. Stu risi hefur boðið mér gistingu í miðri Lundúnaþokunni ef ég þori. Ég er að reyna að haga ferð minni þannig að ég geti séð skytturnar skjóta niður fleiri vesalinga og marsera áfram til æðstu metorða annars vega, og heimsækja frelsishetjuna blámálaða bróður minn í norðri hinsvegar. Það gengur mjög illa. Fyrst ber að nefna það okur sem tíðkast á enskum knattspyrnuvöllum. Einhver þarf jú að borga launin hans Henry (the first... among equals) en ég er hræddur um að pyngja mín leyfi ekki þann munað. Í öðru lagi er glæpsamlega langt á milli Lundúna og Glasgow borgar og í þriðja laga má pílagrímsför mín ekki taka of langan tíma. En þetta er ljón sem öll verða rist á hol með lensu minni og England mun falla. Sem Guð er mitt vitni mun ég koma bróður mínum til hjálpar og fella enska drekann!

Nýtt líf í gömlum heimi

2004-09-29T17:37:00.000+03:00

Eftirfararandi er upptaka af lýsingu íþróttafréttamanns á síðasta sunnudagseftirmiðdegi í lífi mínu:
Þetta er alveg ótrúlegt. Spennan er rafmögnuð og andrúmsloftið lævi blandið. Áhorfendur hafa komið sér vel fyrir í þessu barnaafmæli Ragnheiðar litlu en það leynist engum að athyglin beinist öll að leikmanni nr. 3 í 3. kynslóð, Guðrúnu Ernu. Fyrr í dag, nánar tiltekið 12.30, lék Guðrún þann leik að fara upp á fæðingadeild. Það var ekki í fyrsta sinn sem hún fór þá leið í gegnum vörnina en fyrri atlögur voru bæði bitlausar og ómarkvissar og runnu á endanum út í sandinn. Þess vegna binda áhorfendur miklar vonir við innkomu Skúla og að það verði til að hleypa henni kapp í kinn og að í þetta skiptið færi hún alla leið....
...Hér virðast allir liðsmenn og áhorfendur vera mættir en þó vanntar... bíðið við. Síminn pípir og Lára tekur hann upp. Stúkan dettur í dúnalogn og við bíðum spennt!... 4 cm. í útvíkkun! Já þetta er ótrúlegt. Guðrún er ekki af baki dottin. Þessi ungi og efnilegi leikmaður bregst hvorki áhorfendum né liðsmönnum sínum og skilar hér sannfærandi 4 cm. Áhangendur hennar eru að vonum ánægðir en þeir vita að það er enn löng leið fyrir höndum svo þeir eru fljótir að grípa aftur til kaffibollans og barbí kökunnar...
...Spennan magnast enn og er orðin nær óbærileg...
...Nú hefur ekkert frést í langan tíma og áhorfendur teknir að týnast heim. Guðrún virðist ekki ætla að fylgja eftir þessari góðu byrjun en hún... nei síminn pípir!,,, Það eru 7 cm í útvíkkun! Guðrún virðist ætla að fara þetta á fáum stoppum og skjóta þar öðrum keppendum, bæði eldri og reyndari, ref fyrir rass. Nú þurfum við væntanlega ekki að bíða þess lengi að hún fari alla leið. Og jú, nú pípir hann aftur! Það eru 10 CM! Ótrúlegur árangur. Ég hef ekki upplifað slíka spennu síðan Vala Flosa vann ólympíubrons. Þvílíkur árangur. Þvílíkur leikmaður. Þvílík snilld...
...Það virðist hafa hægt á þessu hjá stelpunni enda er þessi síðasti hjalli geysi erfiður. Skemmst er að minnast þess er Hollendingar stóðu með pálman í höndunum á Evrópumótinu ´86 en klúðruðu því svo á lokasprettinum. Ég hef enga trú á að það sama gerist hér í dag en áhorfendur virðast ekki vera á sama máli. Þeir eru komnir í yfirhafnir og farnir að tínast heim enda klukkan langt gengin í átta...
...Tryggvi sjálfur er kominn í jakkann og þá er fokið í flest skjól. Þetta er búið dömur og herrar! Tryggvi er á leið út og þá hefur feita konan sungið! Þetta var nálægt en enginn vindill! Þetta er sorglegt því þetta leit svo vel út á tímab... bíðið... Síminn var að pípa!... Erum við að verða vitni að ógleymanlegu augnabliki í sögunni. Lára tekur upp símann og opnar skilaboðin. Tryggvi er kominn aftur inn í stofuna... ÞAÐ ER STELPA!!!!... Það er stelpa. Þetta er ótrúlegt! Ég hef aldrei orðið vitni að öðru eins! Áhorfendur fagna sem óðir væru og liðsmenn stíga trylltan sigur dans (hér byrjaði "Chariots of fire" að óma í hátalarakerfinu). Guðrún hefur skráð sig á sögubækurnar og gert Ernu Kolbeins að langömmu í leiðinni. Hverjum hefði dottið þetta í hug. Eftir alla þessa baráttu og allan þennan tíma. Já það skal aldrei afskrifa nokkurn þann sem í æðum sínum ber Kolbeins blóð! Guðrúnu hefur tekist hið ómögulega og slegið öll met. Hún kom sá og sigraði. Þvílíkur leikmaður!
Við erum komin langt yfir tímann og verðum því að kveðja. Logi kemur með fréttirnar hér rétt á eftir en við endum þetta á því að óska öllum til hamingju, á þá sérstaklega Guðrúnu, með þennan ótrúlega árangur! Veriði sæl.

Heill sé þér

2004-09-24T16:20:00.000+03:00

Heill sé þér er fært hefur dáðasta son Íslands aftur til síns heima.

Heill sé þér heimur
heill sé þér gæfa.
Leggið niður dregilinn
blásið í lúðra svo heyrist til himna.
Hermaður sá er árana ærði
djöflana deyddi
óvinum eyddi
er snúinn heim.
Gleði skal ríkja svo himnarnir opnist
leggið niður plóga, axir og skóflur
takið upp bikar og skálið og fagnið
því bróðir minn eini
mun snúa aftur heim.

Barist við ljónin

2004-09-20T18:46:00.000+03:00

Neikvæðni er einhver sá versti löstur sem hægt er að hafa. Þar sem ég er maður margra hugmynda, og ekki eru allar jafn góðar, hef ég fengið minn skerf af bölsýni og neikvæðni. Það eru bestu hugmyndirnar sem eru langsóttar. Draumarnir sem svífa hæst eru bestir og markið sem sett er hæst skilar bestum árangri. Ég veit ekki hvort það er ígrætt í mannsálina að halda aftur af samferðafólki. Oft virðist svo vera og ég sjálfur hef staðið mig að því að þykja hugmyndir kjánalegar vegna þess að þær eru langsóttar og mér sjálfum datt þær ekki í hug. Af hverju er það? Það græðir enginn á neikvæðni og allra síst sá sem henni beitir. Af hverju ekki að hrósa náunganum og af hverju ekki riðja þeim ljónum úr vegi sem hindra för góðra hugmynda í stað þess að væla hversu stór ljónin eru og hversu beittar tennur þeirra eru. Í stað þess að benda á vandamálin, bendum heldur á lausn á þeim.
Kveikjan að þessum pistli mínum eru samræður sem ég átti við félaga mína. Ég er að fara til Thilands næsta vor og langar að ferðast í framhaldi af þeirri ferð. Fara til Kambódíu og upp til Kína eða niður Pólýnesíu og alla leið til Ástralíu. Ég var að reyna að plata þá með en neikvæðnin lak af vörum þeirra. Ekki það að þeim langi ekki að koma með mér, síður en svo. Ferðalagið er of dýrt, er of heitt þarna og of langt þangað. Í stað þess að reyna að komast ódýrt, finna svalari stað og fara ekki alveg jafn langt þá var hugmyndin kæfð í fæðingu. Hræðslan við ljónin bar stríðsmanninn ofurliði. Ekki mig. Ég fer þá bara einn. Ég þarf engan her til að komast til fyrirheitna landsins og hvað þá til Kína. Krossfarinn heldur því för sinni áfram með brugðið sverð og blikandi brynju og engin ljón munu stoppa för mína...

Mótmæla skal því er á móti okkur mælir!

2004-09-16T19:11:00.000+03:00

Í kvöld eru skipulögð mótmæli fyrir utan Þjóðarbókhlöðuna klukkan 19.00. Þjóðarbókhlaðan lokar einmitt klukkan 19.00 og ætla nemendur að mótmæla því með því að setjast fyrir utan aðalinnganginn og halda áfram að lesa. Ég lýsi hér með yfir stuðningi við þetta uppátæki og jafnvel, ef ég finn mér tíma, ætla ég að sýna stuðning minn í verki og mæta. Ég verð þó um leið að viðra áhyggjur mínar og óánægju. Það er allt gott um það að segja að blása í herlúðra og marsera fram á vígvöllinn þegar að námsmönnum er vegið. Sýna samstöðu og samheldni og láta ekki allt yfir sig ganga. Mér finnst hinsvegar forgangsröðunin, eða öllu heldur gildismatið vera orðið brenglað hjá forkólfum stúdentaráðs. Stríðsbumbur eru barðar og sverðin brýnd þegar við meigum ekki læra fram á kvöld en það látið afskiptalaust þegar íslensk stjórnvöld réðust á annað fullvalda ríki með fulltyngi Bandaríkjamanna. Það er víst allt í lagi að sprengja einhverja araba út í eyðimörk í loft upp, bara ef við fáum námslánin okkar. Allt í lagi að leggja undir sig heilt ríki, en bara ef við fáum nýtt hús með stærsta glugga landsins. Hefði ekki verið eðlilegra að rísa upp á afturlappirnar þá og nota kraftinn sem í stúdentum býr og draga Davíð og Halldór upp úr skotgröfunum. Flengja þá svo vel og segja þeim að borða bara skyrið sitt.
Ég ætla að mæta í kvöld í vígahug. Ég bara vona að þegar Bandaríkin ráðast á Ísland að Írakar mótmæli. Verði ekki of uppteknir að mótmæla skertum oppnunartíma Moskvunar í Bagdad.

Hetjur og hórur

2004-09-13T17:02:00.000+03:00

Öll þurfum við á fyrirmyndum að halda. Fyrirmyndum sem við lítum upp til og viljum líkjast. Þær hvetja okkur til dáða og fylla okkur eldmóð er á móti blæs. Vandinn er hinsvegar að vinsælustu fyrirmyndirnar eru þær sem okkur ber síst að líkjast.
Bernska mín er uppfull af slíkum kauðum. Ekki veit ég hvers vegna ég fann engan í mínu nánast umhverfi. Kannski vegna þess að allir karlmenn í kringum mig unnu skrifstofu vinnu sem ég áttaði mig snemma á að ætti ekki við mig. Þess vegna leitaði ég út fyrir 50 mílurnar og fann mína fróun þar. Þeir sem ég leit upp til voru: Ian Wright, orðljótur framherji Arsenal sem snéri sér svo að sjónvarpsspjall-þáttum eftir að ferlinum lauk, svo var það Roberto Baggio eða "the Divine Ponytail," og loks Neggerinn. Ekki er hér fallegur listi á ferð. Einn er það þó sem ber höfuð og herðar yfir alla þessa menn. Bond, James Bond. Nýlega endurnýjaði ég kynni mín við Sean Connery og hlakkaði ég svo mjög til að hitta fyrir gömlu kempuna, minn annan föður. En endurfundirnir fóru ekki á þann veg er ég óskaði mér. Þessi enski sjentilmaður skaut mann í hjartastað að stuttu færi eftir að kauði hafði tæmt úr byssu sinni og ekki hitt. Hann var sem sagt í raun vopnlaus og það vissi hetjan okkar. En það stoppaði ekki James okkar að klára verkið. Með brillíantín í hári og glott á vör gekk hann frá vel heppnuðu kvöldi og fór á stefnumót. Það sem meira er þá var fórnarlambið lítilfjörlegur jarðfræðingur! Það var svo sem allt í lagi, hann var hvort eð er að vinna með Rússunum.
Bond, þessi smjörgreiddi, smeðjulegi kvennhatari var sem sagt hetjan mín. Ekki misskylja mig að ég hafði og hef mjög gaman af James Bond en að líta upp til þessa manns... húffum púff.
Eitt er það þó sem James kallinn má eiga. Hann fylgir femínískri þróun í hvívetna og hefur það kvennfólk sem hann hefur áhuga á bæði þroskast og orðið harðara í gegnum tíðina. Í upphafi voru þetta bjargarlausar húsmæður sem hentu sér í fang hr. Bonds og sváfu hjá honum við fyrsta tækifæri. Voru sem sagt algjörar hórur. Nú á síðari tímum hefur þróunin hinsvegar leitt til þess að kellurnar eru harðari, gáfaðari og standast Bond jafnvel snúning, svona framan af myndunum alla vega. En eitt breytist ekki. Þær eru allar jafn fljótar að sofa hjá honum.
Bond er því allt sem ég vil vera en í senn allt sem ég vil als ekki vera. Hanns stærsti galli er þó að hann er ekki til. Það gerir allan samanburð erfiðan ef ekki vonlausan. Því óska ég eftir fyrirmynd. Eina skilyrðið er að hann verður að vera til. Ég þarf ferðafélaga á leið minni til fyrirheitna landsins. Hver bíður sig fram?

Lagt af stað

2004-09-09T19:32:00.000+03:00

Stundin er núna og dagurinn er í dag. Hér með hefst ferð mín til fyrirheitna landsins. Ég á enn eftir að finna hvar fyriheitna landið liggur, en með hjálp samferðamanna minna er ég hvergi banginn heldur stend í stafni í stormi sem logni.

Þið kunnið að spyrja ykkur sjálf hvert þetta fyrirheitna land er. Því miður get ég ekki svarað ykkur því. Það eina sem ég get gert er að leyfa ykkur að slást með í för.

Ég ætla mér ekki að segja frá daglegum raunum mínum og sigrum. Hef persónulega lítið gaman af því að lesa um drykkjufar annara og skólagöngu. Grámyglulegur hversdagsleikinn er okkur allt um kring og ég hef lítinn áhuga á að sletta honum upp um alla veggi. Þess í stað langar mig að lýsa sýn minni á því sem í kringum mig gerist og hvergi skulu skáldaorðin spöruð. Það kann að slæðast með ein og ein skemmtisaga en þeir sem til þekkja vita að þar verður aðeins um ýkjur að ræða. Hversdagsleiki vel kryddaður ýkjum og mareneraður í hvítum lygum, látinn lyggja milli hluta og sópað undir stól.

Þetta verður ferðasaga mín...